فراوان تلاوت مى‌كردند، اصرار داشتندكه پيروانشان نيز قرآن‌را زيبا و زياد تلاوت كنند. امام باقر (ع) مى‌فرمايد:
«رسول اكرم (ص) خوش‌ترين صوت قرآن را داشت.» «١» حضرت صادق (ع) مى‌فرمايد:
امام سجاد (ع) صوتى بس زيبا داشت و هنگام قرائت قرآن افرادى در برابر منزلش اجتماع مى‌كردند تا از قرائتش لذّت برند. پدرم نيز در زمان خود، زيباترين صوت را داشت. «٢» معصومين (ع) براى زندگى خويش، برنامه‌اى دقيق و حساب‌شده داشته‌اند و از اوقات شبانه‌روزى خود، مدتى را به قرائت قرآن اختصاص مى‌دادند، كه البتّه به تناسب زمان و موقعيّت سياسى اجتماعى ايشان در نوسان بود؛ به‌عنوان مثال حضرت رضا (ع) قرآن را در سه روز ختم مى‌كرد. «٣» دعبل‌خزاعى- شاعر متعهّد و حماسى- خدمت حضرت رضا (ع) رسيد و قصيده‌اى شيوا و غرّا در فضيلت و حقانيّت اهل بيت (ع) سرود، امام پيراهن خويش را بدو بخشيد و ضمن آن فرمود:
از اين پيراهن به خوبى نگهدارى كن! كه در آن هزار شب و هر شبى هزار ركعت نماز گزارده‌ام و هزار بار نيز قرآن را ختم كرده‌ام. «٤» ١٠. در خلوت راز شب شا اخلاق نظامى (ج‌٢) ١٧٨ ب. تلاوت قرآن كريم ص : ١٧٨ هد مناجاتهاى عاشقانه و قرائت عارفانه ائمّه‌معصوم (ع) بوده و هست. آن پاكان بى‌نظير در دل شب، كه چشم نامحرمان مى‌غنود، به راز و نياز با محبوب برمى‌خاستند و آيه‌هاى روح افزاى كتابش را ترنّم مى‌كردند.
رسول اكرم (ص) هميشه پيش از خواب مسبّحات را قرائت مى‌كرد. «٥» جابر مى‌گويد: