٦. انس با قرآن‌ قرآن مجيد تنها سند ارتباط خدا با بشر در چارچوب وحى است. قرآن آبشار جان بخش و روح‌افزايى است‌كه از عالم ملكوت نازل شده تا دلهاى تفتيده انسانهاى با تقوا را سيراب و بارور سازد. نسخه شفابخشى است از حكيمى حاذق و صادق تا دردهاى كهنه و كشنده روحى بشر را مداوا كند و به تعبير امير مؤمنان (ع):
كتابى است با برونى شگفت و درونى ژرف كه شگفتى‌هايش پايان ندارد و نوآوريهايش فناپذير نيست. «١» از سوى ديگر پيامبر و امامان (ع) مفسّران و شارحان واقعى قرآنند كه به‌عنوان «اسوه حسنه» و بهترين و زيباترين الگوى انسان معرفى شده‌اند. انس به معناى طمأنينه، خو گرفتن به چيزى و الفت داشتن است. «٢» رهبران معصوم (ع) قرآن را مونس جان خود مى‌دانستند و با وجود آن از هيچ چيز بيم نداشتند. حضرت سجاد (ع) مى‌فرمايد:
«لَو ماتَ مَنْ بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ لَمَا اسْتَوْحَشْتُ بَعْدَ أَنْ يَكُونَ الْقُرْآنُ مَعِىَ» «٣» اگر همه اهل زمين بميرند، اگر قرآن با من باشد، هيچ وحشتى نخواهيم داشت.
٧. عشق به قرآن‌ كلام معشوق نزد عاشق بسيار شيرين، شنيدنى و خواندنى‌است. پيامبر و امامان (ع) عاشقان واقعى خدا بودند و از لابلاى آيه‌هايش آفريننده را جست و جو مى‌كردند و با هر آيتى قدمى به جانب يار نزديكتر مى‌شدند. چرا كه قرآن را مظهر تجلّى يار مى‌دانستند و بر اين اعتقاد بودند كه:
«فَتَجَلَّى لَهُمْ سُبْحانَهُ فى‌ كِتابِهِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَكُونُوا رَأَوْهُ» «٤» خداى سبحان در كتاب خويش [قرآن‌]، بى‌آنكه او را ببينند، براى بندگان تجلّى كرد.