«وَ لَوْ انَّهُمْ اذْ ظَلَمُوا انْفُسَهُمْ جاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحيماً» (نساء: ٦٤)
و اگر آنها هنگامى كه به خود ستم كردند، به نزد تو مى‌آمدند و از خدا طلب آمرزش مى‌كردند و پيامبر هم براى آنها استغفار مى‌كرد، خدا را توبه پذير و مهربان مى‌يافتند.
از حضرت على (ع) نيز نقل شده كه در تفسير آيه شريفه «وَابْتَغُوا الَيْهِ الْوَسيلَةَ» فرمود:
«انَا وَسيلَتُهُ» «١» من «وسيله خدا» هستم.
همچنين حضرت زهرا (س) در خطبه معروف خود مى‌فرمايد:
«وَاحْمَدُوا اللَّهَ الَّذى‌ لِعَظَمَتِهِ وَ نُورِهِ يَبْتَغى‌ مَنْ فِى السَّمواتِ وَالْارْضِ الَيْهِ الْوَسيلَةَ؛ وَ نَحْنُ وَسيلَتُهُ فى‌ خَلْقِهِ» «٢» خدايى راستايش كنيد كه عظمت و نورش ايجاب مى‌كند تا اهل آسمانها و زمين [براى نزديك شدن به او] وسيله بجويند و ما وسيله او در ميان خلقش هستيم.
٤. تأثير ارتباط با اهل بيت (ع) بر رشد اخلاقى افراد انسان موجودى اجتماعى و الگوپذير است. او در اثر معاشرت با همنوعان خود تحت تأثير اخلاق، افكار، روحيّات و اعمال آنان قرار مى‌گيرد. قرآن كريم به مسلمانها توصيه مى‌كند كه در پيمودن مدارج كمال و برخورد با مسائل گوناگون زندگى دنيا و آخرت خويش به برجسته‌ترين نمونه انسان كامل، حضرت محمد بن عبداللّه (ص) تأسّى بجويند و از ايشان الگو بگيرند:
«لَقَدْ كانَ لَكُمْ فى‌ رَسُولِ اللَّهِ اسْوَةٌ حَسَنَةٌ» (احزاب: ٢١)
مسلّماً براى شما در [سنّت‌] رسول خدا (ص) سرمشق نيكويى است.
در دو جاى ديگر نيز حضرت ابراهيم (ع) «٣» و پيروان آن حضرت «٤» به‌عنوان الگو و سرمشق معرّفى شده‌اند.