منفعت بيشتر در كارهايى مشاركت كنند كه مورد تأييد عقل و شرع نبوده و موجب انحراف و هلاكتشان شود؛ ازاين‌رو، قرآن كريم و اولياى گرامى اسلام به تشريح ابعاد تعاون پرداخته و محورهاى اساسى آن را مشخص كرده‌اند كه اينك به بيان مهم‌ترين آنها مى‌پردازيم:
الف. تعاون در كارهاى نيك‌ تعاون در انجام كارهاى نيك و خدا پسندانه از زيباترين ابعاد تعاون است:
«... وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوى‌ وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوانِ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَديدُ الْعِقابِ» (مائده: ٢)
و [همواره‌] در راه نيكى و پرهيزكارى با هم تعاون و همكارى داشته باشيد و [هرگز] در راه گناه و تعدّى و تجاوز همكارى نكنيد و از [مخالفت فرمان‌] خدا بپرهيزيد كه مجازات خدا شديد است.
حضرت على (ع)، نيز با تأكيد بر تعاون در كارهاى نيك مى‌فرمايد:
چون امر خير و نيكى يافتيد، به كمك و يارى آن بشتابيد و اگر با جريان شرّى برخورد كرديد، از آن درگذريد كه رسول خدا (ص) همواره مى‌فرمود: اى انسان! در نيكى بكوش و بدى را واگذار؛ كه اگر چنين باشى رهرو متعادلى خواهى بود. «١» ب. مشاركت در اجراى حق‌ امير مؤمنان (ع)، اين‌گونه مشاركت را از جمله حقوق واجب الهى بر بندگان شمرده، مى‌فرمايد:
«وَ لكِنْ مِنْ واجِبِ حُقُوقِ اللَّهِ عَلَى الْعِبادِ ... التَّعاوُنُ عَلى‌ إِقامَةِ الْحَقِّ بَيْنَهُمْ» «٢» اما بخشى از حقوق واجب الهى بر بندگان اين است كه براى اجراى حق در ميان خود تعاون و همكارى كنند.
ج. همكارى در هدايت و اصلاح ديگران‌ حضرت على (ع) در اين باره مى‌فرمايد:
«أَعِنْ أَخاكَ عَلى‌ هِدايَتِهِ» «٣» برادر دينى‌ات را در هدايتش [به‌سوى رشد و كمال‌] كمك و يارى نما.