درس ششم: كرامت، بزرگوارى و قناعت‌ ١. تعريف كرامت و بزرگوارى‌ كرامت به‌معناى عزيزى و بزرگوارى «١»، نفيس گرديدن و با عزت شدن «٢»، اخلاق و كارهاى پسنديده «٣» و ضد پستى و فرومايگى «٤»، معنا شده است. در فرهنگ اسلامى نيز به‌عنوان يك ويژگى ارزشمند اخلاقى مورد توجه قرار گرفته و به‌معناى اخلاق پسنديده و بزرگوارانه‌اى آمده كه در برابر هرگونه پستى و زبونى- به‌ويژه گناه- قرار دارد.
امام على (ع) در يكى از سخنان خويش به معناى كرامت اشاره كرده مى‌فرمايد:
«الْكَرَمُ، حُسْنُ السَّجِيَّةِ وَاجْتِنابُ الدَّنِيَّةِ» «٥» كرامت، اخلاق نيك و دورى از هرگونه پستى و فرومايگى است.
در سخنى ديگر، حقيقت كرامت را اين‌گونه بازگو نموده است:
«فَانَّ الشُّحَّ بِالنَّفْسِ حَقيقَةُ الْكَرَمِ» «٦» حقيقت كرامت، خويشتن‌دارى [از هوا و هوس و ارتكاب حرام‌] است.
در جاى ديگر، كرامت را دورى كردن از گناه دانسته مى‌فرمايد: