اخلاق نظامى (ج2)
 
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص

اخلاق نظامى (ج2) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٧٣

«وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى‌ مِنْكُمْ ...» (نور: ٣٢)
مردان و زنان بى‌همسر خود را همسر دهيد.
پيامبر اكرم (ص) نيز مى‌فرمايد:
«مَنِ اسْتَطاعَ مِنْكُمُ الْباءَةَ فَلْيَتَزَوَّجْ، فَانَّهُ أَغَضُّ لِلْبَصَرِ وَ أَحْصَنُ لِلْفَرْجِ ...» «١» هر كدام از شما توانايى مالى دارد، ازدواج كند كه فرو پوشنده چشم و اندام جنسى از حرام است.
در جاى ديگر، مى‌فرمايد:
«مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَلْقَى اللَّهَ طاهِراً مُطَهَّراً فَلْيَلْقَهُ بِزَوْجَةٍ» «٢» كسى‌كه دوست دارد با طهارت و پاكى از گناه خدا را ملاقات كند، بايد [ازدواج كرده‌] همراه با همسرش به ديدار او نايل آيد.
د. روزه: رسول خدا (ص)، روزه را عاملى براى فرو نشاندن شهوتها قلمداد كرده، مى‌فرمايد:
«مَعاشِرَ الشَّبابِ عَلَيْكُمْ بِالْباءَةِ، فَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَعَلَيْهِ بِالصَّوْمِ فَانَّ الصَّوْمَ لَهُ وِجاءٌ» «٣» اى گروه جوانان! بر شما لازم است كه ازدواج كنيد. اما اگر كسى توانايى ازدواج نداشت، به روزه‌دارى روى آورد كه موجب شكستن و فرو نشاندن شهوتهاست.
ه. ياد مرگ: امير مؤمنان، على (ع)، در اين باره مى‌فرمايد:
«أَلا فَاذْكُرُوا هادِمَ اللَّذَّاتِ وَ مُنْغِضَ الشَّهَواتِ وَ قاطِعَ الْأُمْنِيَّاتِ عِنْدَ الْمُساوَرَةِ لِلْأَعْمالِ الْقَبيحَةِ ...» «٤» هشداريد كه به گاه يورش به سوى كارهاى زشت، مرگ را كه ويرانگر لذّتها، فرو شكننده شهوتها و از بين برنده آرزوهاست، يادآور شويد.
امام صادق (ع) نيز مى‌فرمايد:
«ذِكْرُ الْمَوْتِ يُميتُ الشَّهَواتِ فِى النَّفْسِ وَ يَقْلَعُ مَنابِتَ الْغَفْلَةِ وَ يُقَوِّى الْقَلْبَ بِمَواعِدِ اللَّهِ وَ يُرِقُّ الطَّبْعَ وَ يُكْسِرُ أَعْلامَ الْهَوى‌ وَ يُطْفِى‌ءُ نارَ الْحِرْصِ وَ يُحَقِّرُ الدُّنْيا ...» «٥»