امير مؤمنان، على (ع)، نيز غيرت را عين ديانت دانسته، مى‌فرمايد:
«غَيْرَةُ الرَّجُلِ ايمانٌ» «١» غيرت مرد، [عين‌] ايمان است.
قرآن كريم خطاب به پيامبر مى‌فرمايد:
«لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ الَّا يَكُونُوا مُؤْمِنينَ» (شعرا: ٣)
شايد تو، از اينكه [مردم‌] ايمان نمى‌آورند، خود را هلاك سازى! امام على (ع) از اينكه مسلمانان نسبت به اجراى احكام اسلام و جهاد در راه خدا بى‌تفاوتى نشان مى‌دادند، دلش آزرده بود و چنين مى‌فرمود:
«... قاتَلَكُمُ اللَّهُ لَقَدْ مَلَأْتُمْ قَلْبى‌ قَيْحاً وَ شَحَنْتُمْ صَدْرى‌ غَيْظاً ...» «٢» خدا مرگتان دهد كه دلم را چركين كرديد و سينه‌ام را از خشم آكنديد! «... وَ لَوَدِدْتُ انَّ اللَّهَ فَرَّقَ بَيْنى‌ وَ بَيْنَكُمْ وَ الْحَقَنى‌ بِمَنْ هُوَ احَقُّ بى‌ مِنْكُمْ ...» «٣» دوست دارم كه خدا ميان من و شما جدايى افكند و به كسى كه سزاوارتر از شما به من است، ملحقم سازد.
ب. غيرت ناموسى‌ حمايت و حفاظت از ناموس، ارتباط تنگاتنگى با شرف و مردانگى شخص مسلمان دارد. اسلام نيز با تأكيد از او خواسته كه از ناموس خويش و همكيشانش در برابر هرگونه گزند داخلى و خارجى، به شدّت دفاع كند و كمترين مسامحه‌اى از خود روا ندارد حتى در روايت آمده است:
اگر كسى ببيند كه مرد بيگانه‌اى با همسرش نزديكى مى‌كند، مى‌تواند هر دو را بكشد. «٤» فتواى امام راحل (ره) نيز چنين است:
اگر به ناموس كسى- خواه همسرش باشد يا ديگران- به قصد تجاوز حمله شود، واجب است به‌