درس پنجم: سياست خارجى ايران در دوران پهلوى (٢) (١٣٢٠- ١٣٣٢)
در فاصله سالهاى ١٣٢٠ تا ١٣٣٢ در صحنه سياسى ايران رويدادها و تحوّلات مهمّى به وقوع پيوست كه هر يك از آنها بازگو كننده جنبه‌هايى از مبارزات ضد استعمارى مردم كشورمان و بخشى از تاريخ پرفراز و نشيب ديپلماسى ايران مى‌باشند.
عمده‌ترين رويدادهاى اين برهه از تاريخ سياست خارجى ايران، شاملِ اشغال كشور به وسيله متّفقين، (درست يازده روز پس از انتشار «منشور آتلانتيك» «١») خوددارى روسها از تخليه ايران، بحران آذربايجان و كردستان (كه روسها آن را به عنوان اهرم فشارى عليه ايران براى كسب امتياز نفت شمال به كار گرفتند)، حركت ضد استعمارى ملّى شدن نفت و كودتاى ٢٨ مرداد ١٣٣٢ مى‌باشد. مشخّصه اصلى جهت‌گيرى سياست خارجى كشور كه آن را بطور واضح و آشكارى از دوره‌هاى پيشين متمايز مى‌كند، تكوين «سياست موازنه منفى» «٢» در اين دوره است. اين مقوله به عنوان شاكله اصلى پديده‌هاى‌