ايران و كشورهاى عرب منطقه به ويژه عراق بهبود بخشند. بر همين اساس يك هيأت عالى‌رتبه فلسطينى به سرپرستى «ابو جهاد» و «ابو وليد» وارد تهران شد ولى بدون كسب موفّقيت و با دست خالى ايران را ترك كرد.
بحران گروگانهاى آمريكايى و تسخير لانه جاسوسى فرصتى ديگر بود تا ساف، قدرت و نفوذ خود را در ايران بيازمايد. سفر هيأت فلسطينى به رهبرى «ابو وليد» براى حلّ مسئله گروگانها به تهران دست‌آوردى بيشتر از سفرهاى قبلى آنان نداشت. اين هيأت، موفّق به ملاقات و ديدار با رهبر كبير انقلاب حضرت امام خمينى (ره) نشد و دانشجويان پيرو خطّ امام نيز از پذيرش آنان خوددارى كردند.
روابط ياسر عرفات با سازمان تروريستى منافقين، عامل ديگرى بر عميق‌تر شدن شكاف موجود ميان ايران و ساف شد. در سال ١٣٥٩ هنگامى كه عرفات در سفر خود به ايران «مسعود رجوى» سركرده منافقين را در آغوش كشيد، به ملّت شهيد داده ايران دهن كجى كرد، پلهاى پشت سرش را براى بازگشت و جبران انحرافات و بهبود رابطه با ايران خراب كرد.
آغاز تهاجم رژيم جنگ افروز عراق به جمهورى اسلامى ايران پايه‌هاى لرزان روابط ساف با تهران را خراب كرد. چرا كه در طىّ جنگ تحميلى، عرفات در كنار جلّاد بغداد- صدام حسين- قرار گرفت. گرچه وى تحت فشار دولتهاى ليبى، سوريه، الجزاير، يمن جنوبى و لبنان از شركت در كنفرانس توطئه سران عرب عليه جمهورى اسلامى ايران كه در سال ١٣٥٩/ نوامبر ١٩٨٠ م برگزار شد، خوددارى كرد، امّا از سال ١٣٦٠/ ١٩٨١ م، عرفات بطور آشكار جانب صدام را گرفت.
تسليم ذلّت‌بار عرفات در مقابل سياست خارجى ايران قبل وبعد از انقلاب ١٧٩ اهداف سازمان ملل متحد عبارتند از:
ص : ١٧٧ صهيونيزم و خيانت شرم‌آور او به آرمان ملّت مظلوم فلسطين و شركت او در كنفرانس مادريد و اجلاسهاى بعدى، سبب فروپاشى كامل روابط ساف با جمهورى اسلامى ايران شد. امّا با قيام خودجوش جوانان فلسطينى تحت عنوان «انتفاضه» در سال ١٣٦٦ ش/ ١٩٨٧ م كه با الهامگيرى از رهنمودهاى امام راحل (ره) و انقلاب اسلامى شروع شده بود، كمكهاى همه‌جانبه ايران به فلسطين بيشتر