سياست خارجى ايران قبل وبعد از انقلاب
 
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص

سياست خارجى ايران قبل وبعد از انقلاب - پور قلی، محسن - الصفحة ١١٠

به حكم آيه كريمه «انَّ هذِهِ امَّتُكُمْ امّةً واحِدَةً وَ انَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ»، همه مسلمانان‌ يك امّتند و دولت جمهورى اسلامى ايران موظّف است سياست كلى خود را بر پايه ائتلاف و اتّحاد ملل اسلامى قرار دهد و كوشش پيگير به عمل آورد تا وحدت سياسى، اقتصادى و فرهنگى جهان اسلام را تحقّق بخشد.
روشن است كه برقرارى وحدت بين مسلمانان جهان به عنوان يك گام مقدماتى براى تحصيل هدف عالى‌تر كه همانا حكومت واحد جهانى است، تلقى مى‌شود. گفته مى‌شود كه آنچه كه در اين اصل مورد توجه واقع شده، تنها وحدت مسلمانان جهان است، نه وحدت بشريت. در اين خصوص بايد گفت علّامه طباطبايى مفسّر كبير قرآن از آيه مورد استناد اصل يازدهم، وحدت «نوع انسانى» را استنباط كرده است، نه فقط وحدت مسلمانان. «١» ب- توجه به اصل دعوت:
گام دوّم در عملى كردن حكومت جهانى اسلام تنظيم و اجراى سياست خارجى كشور در چارچوب «اصل دعوت» است. «دعوت» از احكام منصوصه اسلام و جزو ضروريات دين است. دعوت، يك عمل واجب قبل از جهاد مسلّحانه عليه كفّار ظالم تلقّى مى‌شود. «٢» از مسائل اساسى كه در اين زمينه مطرح مى‌باشد، قواعد و شيوه‌هاى دعوت است.
منظور از قواعد دعوت، نكات اساسى و ريشه‌اى است كه در برنامه‌هاى دعوتگرانه بايد آنها را اساس شيوه كار قرار داد. برخى از اين قواعد مبتنى بر عامل روانى، برخى ديگر اجتماعى و برخى نيز اقتصادى مى‌باشند. قرآن مجيد درباره شيوه‌ها و قواعد دعوت راهنما و روشنگر است:
«ادْعُ الى‌ سَبيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتى‌ هِىَ احْسَن ...» «٣» با حكمت و اندرز نيكو به سوى پروردگارت دعوت نما، و با آنها به طريقى كه نيكوتر است‌ استدلال و مناظره كن ...