سياست خارجى ايران قبل وبعد از انقلاب - پور قلی، محسن - الصفحة ١٤٣
درس سيزدهم: ساختارتصميمگيرى در سياست خارجى جمهورى اسلامى ايران يكى از مباحث مهم در سياست خارجى، بحث «ساختارِ تصميمگيرى» است. اين مسأله از جمله عوامل مؤثر در اجراى موفقيتآميز سياست خارجى هر كشورى است.
ساختار تصميمگيرى در سياست خارجى، تعيين عناصر تصميمگيرنده و سلسلهمراتب تصميمگيرى در هر شرايطى، اعم از مواقع عادّى و بحرانى، است كه در چارچوب حقوق اساسى كشور بطور رسمى مشخص شده است. «١» مشخص بودن جايگاه هر يك از عناصر و نهادهاى تصميمگيرنده در سياست خارجى حدّاقل اين مزايا را مىتواند داشته باشد كه تصميمات در حالات و شرايط مختلف از سوى آنها، با كارايى و بازدهى مطلوب اتّخاذ مىشود. وجود يك ساختار تصميمگيرى مشخص، موجب بهبود كيفيت اجراى سياست خارجى مىگردد. روشن و مشخص بودن ساختار و هرم تصميمگيرى و برخوردار بودن اين هرم از حمايتها و پشتوانههاى قوى، تأثيرات قاطعى در دستيابى به اهداف و منافع از پيش تعيين شده دارد.
در نتيجه، بحث ساختار تصميمگيرى يكى از اصلىترين مباحث سياست خارجى است و اين مقوله، چه از لحاظ تركيب و چه از نظر كيفيت، مىتواند در كارايى دستگاه سياست خارجى اثرات مثبت و منفى بر جاى گذارد. «٢» مشخص بودن مقامات و مراجع