اسلامى ايران برقرار شد. تا بهار و تابستان سال ١٣٥٩ به نظر مى‌رسيد كه «ساف» يك متّحد قوى براى خود پيدا كرده است. چرا كه ساف از سوى كشورى مثل ايران به رسميت شناخته شد و به نماينده‌اش در سطح سفير اعتبار داده شد. ايران صدور نفت به اسرائيل را قطع كرده و روابط خود را با رژيم مصر به خاطر امضاى پيمان خيانت‌بار «كمپ ديويد» قطع نمود. امّا در پاييز سال ١٣٥٩ به تدريج روابط جمهورى اسلامى ايران و ساف رو به تيرگى نهاد و با گذشت زمان شدّت يافت.
اهميّت مسأله فلسطين در انديشه و مشى عملى حضرت امام خمينى (ره) از مبانى مذهبى و اعتقادى نشأت مى‌يافت؛ در حالى كه ساف به خاطر برخوردارى از علايق و ايدئولوژى غير مذهبى مبتنى بر ناسيوناليسم عرب، حضور گروههاى ماركسيستى و چپگرا در آن، راهى متفاوت از جمهورى اسلامى ايران در مورد مسأله فلسطين در پيش گرفته بود.
هدف ساف تأمين حق خود مختارى براى فلسطينيها و متعاقب آن تأسيس يك حكومت ملّى بر روى سرزمين فلسطين بود. از نظر اين سازمان، دولت آرمانى فلسطين، يك دولت دموكراتيك و سكولاريستى (غير دينى) است و بنابراين، ايجاد يك دولت ملّى، زيربنا و محور مبارزات آن را تشكيل مى‌داد.
از نقطه‌نظر جمهورى اسلامى ايران، «پان عربيزم»، «سوسياليسم عرب»، بعثيزم و «ناسيوناليسم» جلوه‌هاى از خودباختگى و نفوذ تفكرات انحرافى و بيگانه در ميان مسلمين است و تنها با بازگشت به اسلام اصيل مى‌توان به آرمان رهايى قدس جامعه عمل پوشانيد. از نظر عرفات رؤياى ايجاد يك دولت دموكراتيك غيرمذهبى هرگز جاى خود را به يك فلسطين اسلامى نخواهد داد. او با امتناع از پذيرش راه و شيوه اسلامى كه حضرت امام خمينى (ره) به او توصيه كرد، راه خود را از انقلاب اسلامى ايران جدا كرد.
به دنبال تيره‌شدن روابط ايران با اعراب كرانه‌هاى جنوبى خليج فارس و عراق، به‌خاطر وحشت آنان از نفوذ و گسترش پيام حياتبخش انقلاب اسلامى در ميان ملّتهاى تحت ستم منطقه و نيز فراهم شدن مقدّمات تجاوز وحشيانه رژيم بعثى عراق به جمهورى اسلامى ايران، رهبران ساف در عرصه ديپلماسى ظاهر شدند تا به روابط بين‌