قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران از گسترش روابط بين‌المللى با ديگر جنبشهاى اسلامى و مردمى به عنوان كوششى لازم براى تشكيل امّت واحد جهانى ياد مى‌كند:
قانون اساسى با توجه به محتواى اسلامى انقلاب ايران كه حركتى براى پيروزى تمامى مستضعفين بر مستكبرين بود، زمينه تداوم اين انقلاب را در داخل و خارج كشور فراهم مى‌كند، به ويژه در گسترش روابط بين‌المللى با ديگر جنبشهاى اسلامى و مردمى، مى‌كوشد تا راه تشكيل امّت واحد جهانى را هموار كند. (ان هذه امتكم امة واحده و انا ربكم فاعبدون) و استمرار مبارزه در نجات ملل محروم و تحت ستم در تمامى جهان قوام يابد.
ج- مبانى تاريخى ايده حكومت جهانى اسلام:
افزون بر آيات نورانى قرآن و تصريح قانون اساسى، در تاريخ صدر اسلام و دوره حيات پر خير و بركت پيامبر گرامى اسلام (ص) به فرازهايى برمى‌خوريم كه حكايت از كوشش آن حضرت در راستاى پياده شدن حكومت جهانى اسلام دارند.
پيامبر (ص) در راه انجام رسالت جهانى، گامهاى بلندى برداشت و در دوره كوتاه زمامدارى خود، ديپلماسى فعّالى را در جهت معرّفى آيين خود به كار گرفت؛ و با نامه نوشتن و فرستادن پيك‌هاى مخصوص نزد رؤساى قبايل و سران كشورهاى آن روزگار، و نيز با گسيل پيك‌هاى تبليغى به نقاط مختلف جهان، به همه اعلام كرد كه او مأمور انجام يك وظيفه جهانى است.
كتاب «مكاتيب الرّسول» مشخّصات ٤٤ نامه سياسى پيامبر (ص) را ذكر مى‌كند كه آنها را از مدينه براى سران كشورها، قبايل، اسقفها و مردان صاحب نفوذ ارسال فرموده است. «١» به سوى برقرارى حكومت جهانى اسلام‌ يكى از مسائل اساسى كه فراروى نخبگان و متفكران جهان اسلام در يكصد سال اخير مطرح بوده، چگونگى و راههاى عملى برقرارى حكومت واحد جهانى است. با نگرشى به انديشه و تفكّر سياسى در اسلام معاصر به آراء و نظريه‌هاى متفاوتى بر