براى ترجمه آن وقت صرف كرد تا از محتواى آن مطّلع شود و به هنگام تصويب آن در مجلس، نمايندگان از متن آن سر در نمى‌آوردند! «١» چند ماه پس از آغاز مذاكرات در مورد نفت ايران، على امينى، وزير دارائى وقت اظهار داشته بود:
«ما كه هنوز قرارداد را نديده‌ايم!» صورت اعضاى كنسرسيوم و درصد سهم «٢» هر يك از آنها چند ماه پس از تصميم‌گيرى بريتانيا و آمريكا، توسط سفارت بريتانيا در تهران، به وزارت خارجه ايران ارسال شد! «٣» قرارداد (فروش نفت و گاز ايران) سرانجام در ٢٨ شهريور ١٣٣٣ ه. ش بين ايران و كنسرسيوم بين‌المللى نفت در تهران امضا شد. اين نخستين غارت بزرگ پس از كودتاى ٢٨ مرداد ١٣٣٢ ه. ش بود. «٤» سياست خارجى منطقه‌اى ايران در دهه ١٣٣٢- ١٣٤٢ سمت‌گيرى سياست منطقه‌اى ايران در سالهاى پس از كودتا، بيش از هر عاملى، از منافع غرب تأثير مى‌پذيرفت؛ زيرا رژيم پهلوى هدفهاى توسعه ملّى و محتواى سياست خارجى خود را در پيوند تنگاتنگ با منافع غرب قرار داده بود كه مبتنى بر رابطه وابستگى همه جانبه به آمريكا بود.
رژيم شاه در روابط منطقه‌اى خود ايفاگر نقش متّحدى وابسته بود كه مهيّاى تمكين در مقابل فرامين زمامداران آمريكا بود. «٥» پيوستن ايران به پيمان منطقه‌اى بغداد كه در راستاى تأمين منافع جهان غرب صورت مى‌پذيرفت يك نمونه عينى از پيروى ايران از سياست اتّحاد و تعهّد در راستاى منافع غرب بود. ايران با وجود امضاى پيمان منطقه‌اى‌