حفظ كند.
در پى اين تحوّلات بين‌المللى، سياست خارجى ايران نيز از سال ١٣٣٢ ه. ش پس از سرنگونى حكومت ملّى دكتر محمّد مصدّق در كودتاى مشترك آمريكا و انگليس، دستخوش چرخش ١٨٠ درجه‌اى شد. از مشخصات بارز سياست خارجى ايران در اين دوره، تغيير محوريت نفوذ خارجى، از بريتانيا به آمريكاست. جهت‌گيرى سياست خارجى و ديپلماسى ايران از سياست «موازنه منفى» فاصله گرفته و در راستاى علايق و منافع آمريكا، وارد اتّحاديه‌ها و سازمانهاى فراملّى گرديد و اين فرايند تا پيروزى انقلاب شكوهمند اسلامى ادامه يافت.
حوادث و پديده‌هاى برجسته دهه ١٣٣٢ تا ١٣٤٢ ه. ش كه در اين درس مورد بررسى و مطالعه قرار مى‌گيرد شامل: انعقاد قرارداد با كنسرسيوم بين‌المللى نفت، تجديد رابطه با انگلستان، عضويت ايران در پيمان بغداد، بحرانى شدن روابط با عراق، برقرارى رابطه علنى با رژيم اشغالگر قدس و روابط ديپلماتيك با آمريكا و شوروى (سابق) مى باشد.
مسائل اساسى سياست خارجى ايران پس از كودتاى ٢٨ مرداد پس از پيروزى كودتاى ٢٨ مرداد ١٣٣٢ ه. ش، حكومتى دست نشانده و تحت سلطه غرب، در ايران استقرار پيدا كرده، و هدايت سياست خارجى كشور در دست شخص شاه قرار گرفت. در اين دوره، نخستين نشانه‌هاى چرخش بزرگ در جهت‌گيرى سياست خارجى ايران ظهور كرد كه عبارت بود از: تلاشهاى دولت زاهدى براى حلّ مسأله نفت و عقد قرارداد با كارتلهاى نفتى غرب؛ همچنين فراهم كردن زمينه‌هاى برقرارى روابط مجدّد با بريتانيا، كه اين دو از اولويتهاى سياست خارجى رژيم دست‌نشانده پس از پيروزى كودتا در ايران بودند.
تجديد رابطه با انگلستان‌ خروج ايران از وضعيت دشوار ناشى از اقتصاد بدون نفت و تجديد رابطه با بريتانيا دو مقوله مرتبط به هم بودند. اما ايران ترجيح مى‌داد ابتدا تكليف نفت مشخص شود و