سياست خارجى ايران قبل وبعد از انقلاب - پور قلی، محسن - الصفحة ٢٥
خلاصه جوامع از دوران كهن با يكديگر روابط سياسى داشتهاند و بمرور زمان اين روابط از سادگى به پيچيدگى تحوّل يافته است. كشورها تنظيم روابط سياسى خود را تحت عنوان سياست خارجى به وزارت خارجه سپردهاند. كشور ما نيز همانند ساير كشورها، داراى يك سلسله اصول و اهداف روشن و از پيش تعيين شده در سياست خارجى مىباشد. برخوردارى از آگاهيهاى لازم در تحليل سياست خارجى و نيز صدور انقلاب و گسترش پيام نجاتبخش اسلام در جهان، بر لزوم و اهميّت مطالعه پيشينه سياست خارجى كشورمان و آشنايى با اصول و اهداف سياست خارجى انقلاب اسلامى ايران افزوده است.
عدهاى در تعريف سياست خارجى گفتهاند: سياست خارجى عبارت است از، خط مشى دولتها در برخورد با مسائل خارج براى حفظ حاكميت و دفاع از موجوديّت و منافع كشور.
گام نخست در مطالعه سياست خارجى كشور، تشخيص و تمييز سياست داخلى و خارجى است.
برخى از اين تفاوتها عبارتند از عنصر حاكميت كه به سياست داخلى اختصاص دارد ونيز در ابزارها، عرصه اجراى سياست داخلى و خارجى از هم متمايز مىشوند. ابزارهاى شناخته شده سياست خارجى عبارتند از: ديپلماسى، اقتصاد، ابزار نظامى و تبليغاتى- فرهنگى. برخى از عوامل مؤثر بر سياست خارجى كشورها عبارتند از: جغرافيا، جمعيت، اقتصاد و ايدئولوژى.