احتياجات مردم خود مى‌دانند. به اين ترتيب، در سياست خارجى با نظرهاى مختلفى روبرو هستيم. «١» ٤- ابزارهاى اعمال سياست داخلى و خارجى: در عرصه سياست داخلى قوانين، با برخوردارى از ضمانت اجرايى و قدرت حكومت، سياستها و تصميمات اتخاذ شده را پيش مى‌برد. امّا در عرصه سياست خارجى، اين «قوانين» از پشتيبانى محكمى برخوردار نيستند و حقوق بين‌الملل جانشين قوانين موضوعه است. حقوق بين‌الملل از ضمانت اجرايى نظير «قانون» برخوردار نيست بلكه محصول توافق و تراضى جمعى كشورهاست و ضمانت اجرايى آن فقط «نزاكت بين‌المللى» است. بنابراين تمايز بين سياست داخلى و خارجى با عنايت به تفاوتهاى موجود بين قوانين در سياست داخلى و حقوق بين‌الملل در سياست خارجى آشكار مى‌شود. «٢» ابزارها و تكنيكهاى اجراى سياست خارجى‌ سياست خارجى يك كشور پس از تصميم‌گيرى به‌وسيله افراد يا نهادهاى رسمى و با استفاده از ابزارها و تكنيكهاى مختلف به مرحله اجرا گذاشته مى‌شود. استفاده صحيح از اين ابزارها در تحقّق هدفهاى سياست خارجى و در ميزان موفّقيّت يك كشور نقش تعيين كننده دارد. مهمترين اين ابزارها عبارتند از: ديپلماسى (ابزار سياسى)، اقتصادى، نظامى، تبليغاتى- فرهنگى. «٣» براى آشنايى با هر يك از اين موارد به بررسى آنها مى‌پردازيم:
١- ديپلماسى: اين واژه داراى ريشه يونانى بوده و از كلمه «ديپلم» «٤» گرفته شده كه به معناى «تا كردن» است. كلمه «ديپلما» «٥» نيز از واژه «ديپلم» مشتق شده كه به نوشته تا شده يا طومار مانندى اطلاق مى‌گرديد كه به افراد خاصى اعطا مى‌شد و دارنده آن از امتيازات ويژه‌اى برخوردار مى‌گرديد.