ديپلماسى كشور موجبات شناخت وضع حكومتهاى پيشين و چگونگى عملكرد آنها را فراهم مى‌آورد. برآيند اين كوششها، افزايش سطح آگاهيهاى ملى است كه بى‌ترديد با ميزان مشاركت و توجه مردم به پديده‌ها و رويدادهاى سياسى بويژه سياست خارجى و آگاهيهاى ملى رابطه‌اى مستقيم دارد.
قانون اساسى جمهورى اسلامى در اصول متعدّد و نيز در فصل دهم از اصل ١٥٢ تا ١٥٥ به مقوله سياست خارجى پرداخته است. زيرا مبحث سياست خارجى ما، دربرگيرنده موضوعات بسيار مهمى همچون كوشش در حفظ منافع ملى و ميهنى، دفاع از حقوق مسلمانان و مستضعفين جهان، برقرارى روابط صلح‌آميز و حسنه با ملل جهان، صدور انقلاب اسلامى، كمك به نهضتهاى آزاديبخش و ... مى‌باشد كه البته همه اينها بيانگر اهميت سياست خارجى است.
تعريف سياست خارجى‌ سياست دولتها اصولًا يا به امور داخلى مربوط مى‌شود يا به امور بين‌المللى؛ اصطلاح سياست خارجى در مقابل امور داخلى به كار مى‌رود. در خصوص سياست خارجى به تعريفهاى زيادى برمى‌خوريم، بدون اينكه اين تعريفها تفاوت ماهوى و مفهومى داشته باشند و تقريباً همه آنها به يك مفهوم اشاره دارند. امّا از ميان آنها تعريف زير كاملتر و روشنتر به نظر مى‌رسد:
«سياست خارجى» عبارت است از: خط مشى و روشى كه دولت در برخورد با امور و مسائل خارج از كشور براى حفظ حاكميت و دفاع از موجوديت و [تعقيب و تحصيل‌] منافع خود اتّخاذ مى‌كند. «١» تفاوت سياست داخلى و خارجى‌ اوّلين گام در مطالعه سياست خارجى، شناخت تفاوتهاى اساسى سياست داخلى و خارجى كشورهاست. عده‌اى معتقدند سياست خارجى، پلى است كه سياست داخلى‌