٣- همكارى بين‌المللى براى حل مشكلات بين‌المللى در زمينه‌هاى اقتصادى- فرهنگى و بشردوستانه؛ ٤- ترويج احترام به حقوق بشر و آزاديهاى اساسى.
گرچه اين سازمان طىّ موجوديت خود نتوانسته است بطور قاطع از برخوردهاى كشورهاى متخاصم جلوگيرى كند و گام مهم و مؤثّرى در جهت منافع ملتهاى مظلوم و فقير جهان سوّم بردارد و نظام حاكم بر اين سازمان متأثر از نفوذ ابرقدرتهاست و دهها ايراد ديگر متوجّه عملكرد اين سازمان و بخشهاى تابعه آن است، امّا با اين وجود، گامهاى مثبت و اقدامات مفيدى نيز در زمره عملكردهاى اين سازمان مى‌توان يافت. «١» در واقع سازمان ملل مركزى است براى هماهنگ ساختن اقدامات لازم در راه رسيدن به هدفهاى مشترك، و جمهورى اسلامى ايران با هدف اصلاح ساختار غيرعادلانه اين سازمان بويژه شوراى امنيت، از جمله الغاى حق وتو به عنوان مظهر زورگويى؛ و قراردادن اين نهاد بين‌المللى در جهت منافع بيشتر كشورهاى در حال توسعه و برقرارى عدل و انصاف در اين مجمع حضور مى‌يابد.
سازمان ملل متّحد از ديد مقامات و مسؤولين كشورمان مى‌تواند محلّى براى انتقال پيام انقلاب اسلامى، تريبونى جهت افشاى جنايات استكبار و اقمار آن و ابزارى مناسب جهت جلوگيرى از تبليغات سوء عليه جمهورى اسلامى ايران باشد.
تجربه ثابت كرده است كه عملكرد و بازدهى سازمانهاى بين‌المللى، بويژه در جهت تأمين اهداف و منافع مورد نظر كشورها، با توانمندى و قابليت آن كشور در به خدمت گرفتن اين سازمانها رابطه مستقيم دارد. «٢» بايد توجه داشت كه صحنه بين‌المللى عرصه رقابت كشورهاى توانمند است. بنابراين نبايد بطور مطلق صحنه نظام بين‌الملل را توطئه‌آميز ديد، بلكه با در نظر داشتن خطرات و ضمن كسب توان و آمادگى لازم بايد وارد عرصه جهانى شد.
حضور نمايندگان جمهورى اسلامى ايران در مجامع و محافل بين‌المللى، علاوه بر آن‌