مى‌آيد، با ازدياد ايمان و نيز تقوا ملازم است و آدمى را از محرمات الهى پرهيز مى‌دهد.
اين خود شاهد خوبى است بر اينكه مراد از «مؤمنين» در آيه مورد بحث، منافقان، بيماردلان و سست ايمانان كه از برابر دشمن فرار كردند، نيست، بلكه همان تعداد معدودى‌اند كه با پيامبر (ص) ثابت قدم ماندند و فرار نكردند. ٢ همچنين اينكه به جاى «على المؤمنين» نفرمود «عليكم»، با آنكه تمام جمله‌هاى پيشين به صورت خطاب و با ضمير «كم» بيان شده، نشان مى‌دهد كه اين موهبت تنها نصيب مؤمنان مى‌شود نه منافقان و طالبان دنيا. ٣ واژه «سكينت» شش بار در قرآن به كار رفته كه پنج بار آن در مورد جنگ است. ٤ ثم انزل الله سكينته على رسوله و على المؤمنين‌ ١. راهنما ٧/ ٧١. ٢. الميزان ٩/ ٢٢٣- ٢٢٧. ٣. نمونه ٧/ ٣٤٥- ٣٤٦. ٤. نور ٥/ ٤١.
٤. فرشتگان، لشكريان ناپيداى خداوند: از سياق بر مى‌ياد كه مراد از «جنود» فرشتگانى بودند كه در معركه جنگ نازل مى‌شدند و يا دست‌كم فرشتگان فرو فرستاده شده، از آن جنود بوده‌اند. ١ گفته شده كه فرشتگان در جنگ حنين براى تقويت دلهاى مؤمنان و تشجيع آنان و نه جنگ با كافران فرو فرستاده شدند. ٢ و انزل جنوداً لم تروها ١. الميزان ٩/ ٢٢٧. ٢. مجمع البيان ٥- ٦/ ٢٨.
٥. شكست سخت، فرجام كافران ستيزه‌گر در جنگ حنين: مراد از عذاب در جمله «و عذّب الذين كفروا»، كشتن و اسير كردن كافران و گرفتن اموال و اولادشان است ١ و اين، نشان دهنده شكست سخت آنان در جنگ حنين مى‌باشد.
و عذّب الذين كفروا ١. مجمع البيان ٥- ٦/ ٢٨؛ الكبير ١٦/ ٢٣.
٦. شكست، فرجام شوم و كيفر قطعى تمامى كافران: ١ عاقبت همه كفار، شكست و ذلت است. ٢ واژه «ذلك» به عذاب (شكست) اشاره دارد. ٣ و عذّب الذين كفروا و ذلك جزاء الكافرين‌ ١. راهنما ٧/ ٧٢. ٢. نور ٥/ ٤٢. ٣. مجمع البيان ٥- ٦/ ٢٨.
آرامش روحى:
آثار ٣