سوره منافقون‌ جهاد در آيينه قرآن(ج‌٢) ٤٢٦ سوره نصر يَقُولُونَ لَئنِ رَّجَعْنَا إِلىَ الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنهَا الْأَذَلَّ وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لاكِنَّ الْمُنافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ (٨)
(منافقون/ ٨)
مى‌گويند: اگر به مدينه برگرديم، قطعاً آنكه عزّتمندتر است آن زبون‌تر را از آنجا بيرون خواهد كرد، و [لى‌] عزّت از آنِ خدا و از آنِ پيامبر او و از آنِ مؤمنان است، ليكن اين دورويان نمى‌دانند.
اين آيه درباره عبداللّه بن ابّى منافق و يارانش نازل شد. ماجرا به اختصار از اين قرار بود كه پس از پايان غزوه بنى‌المصطلق و پيروزى مسلمانان بر دشمن، يك نفر از طايفه انصار و يك نفر از طايفه مهاجران بر سر برداشتن آب از چاه با هم نزاع كردند.
فرد انصارى انصار و فرد مهاجر مهاجران را به يارى طلبيد. مهاجرى به يارى دوستش و عبداللّه بن ابى به يارى مرد انصارى شتافت كه ميان اين دو نزاع لفظى شديدى درگرفت.
عبداللّه سخت خشمگين شد و در حضور جمعى- از جمله زيد بن أرقم كه نوجوانى بيش نبود- سوگند ياد كرد كه پس از بازگشت به مدينه، عزيزتر خوارتر را بيرون كند، آنگاه انصار را به دليل پناه دادن به مهاجران و يارى آنان سرزنش نمود. زيد