آواره‌سازى:
پرهيز از مسلمانان ٢ بنى مدلج:
جنگ:
پرهيز از با مسلمانان ٢ خزاعه:
خداوند:
اذن ١؛ محبت ٣ عدالت:
محبوبيت ٣ كافران:
خوشرفتارى با معاهد ١، ٢، ٣؛ عدالت با ١، ٢، ٣؛ حقوق ذمى ٤ مؤمنان:
اجازه به ١ إِنَّمَا يَنهَئكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ قاتَلُوكُمْ فىِ الدِينِ وَ أَخْرَجُوكُم مِن دِيارِكُمْ وَ ظاهَرُواْ عَلىَ إِخْرَاجِكُمْ أَن تَوَلَّوْهُمْ وَ مَن يَتَوَلهُمْ فَأُوْلَئكَ هُمُ الظالِمُونَ (٩)
(ممتحنه/ ٩)
خداوند، شما را تنها از دوستى با كسانى نهى مى‌كند كه در امر دين با شما پيكار كردند و شما را از خانه‌هايتان بيرون راندند و به بيرون راندنتان كمك كردند، و هر كس با آنان رابطه دوستى داشته باشد، ظالم و ستمگر است.
در اين آيه نكته‌اى نهفته و آن اينكه بر مفاد آيه قبل تأكيد مى‌ورزد. ١ ١. الكبير ٢٩/ ٣٠٤.
١. ممنوعيت برقرارى روابط دوستانه با كافران، منحصر به كافران ستيزه‌گر و متخاصم و حاميان آنان: مراد از «الذين قاتلوكم ...» مشركان مكه هستند و «مظاهرة» (مصدر ظاهروا) به معناى كمك و يارى كردن، و عبارت «أن تولّوهم» بدل از جمله «الذين قاتلوكم ...» است. ١ مراد از «ظاهروا على اخراجكم» عوام و پيروان‌اند كه رؤساى خود را بر باطل (اخراج مسلمانان از مكه) يارى كردند. «انّما» نيز بر حصر