جهاد در آيينه قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٨٩
سوره محمد فَإِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ فَضَرْبَ الرِقَابِ حَتىَّ إِذَا أَثخَنتُمُوهُمْ فَشُدُّواْ الْوَثَاقَ فَإِمَّا مَنَّا بَعْدُ وَ إِمَّا فِدَاءً حَتى تَضَعَ الحَرْبُ أَوْزَارَهَا ذالِكَ وَ لَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لانتَصَرَ مِنهُمْ وَ لاكِن لِيَبْلُوَاْ بَعْضَكُم بِبَعْضٍ وَ الَّذِينَ قُتِلُواْ فىِ سَبِيلِ اللَّهِ فَلَن يُضِلَّ أَعْمالَهُمْ (٤)
(محمد/ ٤)
پس چون با كسانى كه كفر ورزيدهاند [در جنگ] برخورد كنيد، گردنها [يشان] را بزنيد. تا چون آنان را [در كشتار] از پاى درآورديد، سپس [اسيران را] استوار در بند كشيد؛ سپس يا [بر آنان] منّت نهيد [و آزادشان كنيد] و يا فديه [وعوض از ايشان بگيريد] تا در جنگ، اسلحه بر زمين گذاشته شود. اين است [دستور خدا]؛ و اگر خدا مىخواست، از ايشان انتقام مىكشيد، ولى [فرمان پيكار داد] تا برخى از شما را به وسيله برخى [ديگر] بيازمايد، و كسانى كه در راه خدا كشته شدهاند، هرگز كارهايشان را ضايع نمىكند. به زودى آنان را راه مىنمايد و حالشان را نيكو مىگرداند.
اين آيه، نتيجهگيرى از سه آيه پيش از آن است كه در آنها مؤمنان و كافران