جهاد در آيينه قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦٢
ابولبابه:
اسلام:
و گناهكاران پشيمان ٤؛ توبه پذيرى ٤؛ جاذبه ٤ اوس بن خدام:
توبه:
قبول ٥؛ زمينههاى قبول ٦ ثعلبة بن وديعه:
جنگ تبوك:
اقرار متخلّفان از ١؛ اميدوارى متخلّفان از ٣؛ ترس متخلّفان از ٣ خداوند:
فضل ٥؛ آثار رحمت ٦؛ غفور بودن ٦ متخلفان از جهاد:
اقرار به عمل ناپسند ١؛ اقرار به گناه ١؛ توبه ٤ مؤمنان:
خلط عمل ناپسند و صالح ٢؛ متخلّف در خوف و رجاء ٣ وَ ءَاخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا يُعَذِبهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ (١٠٦)
(توبه/ ١٠٦)
و عدّهاى ديگر [كارشان] موقوف به فرمان خداست: يا آنان را عذاب مىكند و يا توبه آنها را مىپذيرد، و خدا داناى سنجيده كار است.
مجاه جهاد در آيينه قرآن(ج٢) ١٧٠ سوره توبه د و قتاده نقل كردهاند كه اين آيه درباره هلال بن اميه، مرارة بن ربيع، و كعب بن مالك- كه از اوس و خزرج بودند- نازل شده است. كعب بن مالك مردى درستكار بود، امّا بر اثر سهلانگارى و سستى نتوانست خود را براى حضور در جنگ تبوك آماده كند و از رفتن باز ماند.
وىپس از بازگشت پيامبر (ص)، نزد حضرت آمد و بدون آنكه به دروغ عذرتراشى كند گفت: من عذرى در تخلّف از جهاد نداشتم.
پيامبر فرمود: راست مىگويى، برو تا امر خداوند درباره تو نازل گردد. هلال بن اميه