كسانى كه كفر ورزيدند، او را [از مكه‌] بيرون كردند، و او نفر دوم از دو تن بود، آنگاه كه در غار [ثور] بودند، وقتى به همراه خود مى‌گفت: اندوه مدار كه خدا با ماست. پس خدا آرامش خود را بر او [پيامبر] فرو فرستاد و او را با سپاهيانى كه آنها را نمى‌ديدند، تأييد كرد و كلمه كسانى را كه كفر ورزيدند پست‌تر گردانيد، و كلمه خداست كه برتر است و خدا شكست‌ناپذير حكيم است.
١. كافى بودن خداوند براى يارى پيامبر (ص): خداوند در اين آيه به مسلمانان اعلام مى‌كند كه اگر پيامبرش را يارى نكنند، به او آسيبى نخواهد رسيد؛ همان گونه كه وقتى او در مكه بود و كافران قصد جان او را كردند، اندك بودن يارانش به او آسيبى نرساند و خداوند او را يارى كرد. از اين رو، معناى عبارت «الا تنصروه فقد نصره الله» اين است كه اگر شما پيامبر را در پيكار با دشمن يارى نكنيد، خداوند خود او را يارى كرده است. ١ الّا تنصروه فقد نصره اللّه‌ ١. مجمع البيان ٥- ٦/ ٤٨.
٢. تضمين پيروزى پيامبر (ص) در جنگ تبوك از سوى خداوند: ١ معناى عبارت «الا تنصروه فقد نصره الله» اين است كه «ان تركتم نصرته فسينصره الله كما نصره ...» ٢ يعنى اگر شما پيامبر را يارى نكنيد، خداوند باز هم او را يارى خواهد كرد؛ همان گونه كه يارى كرد. از آنجا كه خداوند در آيات قبل مؤمنان را به جهاد با روميان فرا خواند و آنان را در صورت خوددارى از عزيمت به جهاد، به عذاب دردناك تهديد كرد، در اين آيه به آنان مى‌فهماند كه اگر شما پيامبر را در جنگ تبوك همراهى نكنيد، خداوند خود او را يارى و پيروز خواهد كرد؛ همان گونه كه پيش از اين يارى كرده است.
الّا تنصروه فقد نصره اللّه‌ ١. راهنما ٧/ ١٠٩. ٢. صافى ١/ ٧٠٢.
٣. فرو فرستادن آرامش بر پيامبر با جنود غيبى در ماجراى هجرت: خداوند در اين آيه براى بيان كافى بودن خود براى يارى پيامبرش و نياز نداشتن به يارى‌