در اين فراغت او را به جلالش- كه همان تسبيح است- و به‌جمالش- كه‌همان تحميد است- ياد كند و نيز به ياد نقص و نياز خود به پروردگارش باشد كه همان طلب مغفرت است. طلب مغفرت درباره پيامبر- كه آمرزيده است- به معناى درخواست ادامه مغفرت است كه كمال شكرگزارى او به پروردگارش مى‌باشد. جمله «انّه كان تواباً» علت دستور به استغفار را بيان مى‌كند كه در عين حال از تشويق و تأكيد نيز خالى نيست. ١ اذا جاء نصر اللّه ... فسبّح بحمد ربّك واستغفره انّه كان تواباً ١. الميزان ٢٠/ ٣٧٧.
٩. لزوم تسبيح و ستايش پروردگار و آمرزش‌خواهى از او، پس از برخوردارى از نصرت الهى و پيروزى بر دشمن: با الغاى خصوصيت از آيات اين سوره، از آن استفاده مى‌شود كه پس از برخوردارى از نصرت الهى و پيروزى بر دشمن، بايد به شكرانه اين نصرت و پيروزى خداى متعال را تسبيح و ستايش كرد و از او آمرزش خواست.
اذا جاء نصر اللّه ... فسبّح بحمد ربّك واستغفره انّه كان تواباً اسلام:
بشارت گرايش به ٥ پيروزى:
عوامل ٤؛ آثار ٦؛ شكرانه ٩ حضرت محمد (ص):
وعده پيروزى به ١؛ بشارت به ٥؛ استغفار ٧، ٨ خداوند:
وعده‌هاى ١؛ يارى ٢؛ آثار نصرتهاى ٤؛ بشارتهاى ٥؛ اوامر ٧، ٨؛ تسبيح ٧، ٩؛ آمرزش خواهى از ٩ مسلمانان:
آثار پيروزى ٦ فتح مكه:
وعده ١؛ اهميت ٣؛ آثار ٦، ٧، ٨ نصرت الهى: ١، ٢، ٤، ٧، ٨، ٩