فى‌ء:
احكام ١؛ مصارف ١ مؤمنان:
استغفار ٢ مهاجران:
استغفار براى ٢ * أَ لَمْ تَرَ إِلىَ الَّذِينَ نَافَقُواْ يَقُولُونَ لِاخْوانِهِمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ لَئنْ أُخْرِجْتُمْ لَنَخْرُجَنَّ مَعَكُمْ وَ لَا نُطِيعُ فِيكمْ أَحَدًا أَبَدًا وَ إِن قُوتِلْتُمْ لَنَنصُرَنَّكمْ وَ اللَّهُ يَشهَدُ إِنهُمْ لَكاذِبُونَ (١١)
(حشر/ ١١)
مگر كسانى را كه به نفاق برخاستند نديدى كه به برادران اهل كتاب خود- كه از در كفر درآمده بودند- مى‌گفتند: اگر [از مدينه‌] اخراج شديد، حتماً با شما بيرون خواهيم آمد، و عليه شما هرگز از كسى فرمان نخواهيم برد؛ و اگر با شما جنگيدند، حتماً شما را يارى خواهيم كرد. و خدا گواهى مى‌دهد كه قطعاً آنان دروغگويان‌اند.
خداوند متعال اين آيه و آيه بعد را درباره عبداللّه بن ابى و يارانش نازل فرمود. ١ چنانكه در شأن نزول آيه دوم سوره حشر گذشت عبدالله بن ابى به يهوديان بنى نضير پيغام داد: از مدينه بيرون نرويد و با محمد بجنگيد كه ما شما را يارى مى‌كنيم؛ اگر بيرون رفتيد، با شما بيرون مى‌رويم، و اگر جنگيديد همراه شما مى‌جنگيم. منافقان به اين وعده خود عمل نكردند و از يارى بنى نضير سر باز زدند.
١. نور الثقلين ٧/ ٣٠٨.
١. وعده منافقان مدينه به يهود بنى نضير در همراهى با آنان براى خروج از مدينه يا جنگ با مسلمانان: مراد از «الذين نافقوا» عبدالله بن ابى و يارانش است، و چنانكه سياق نشان مى‌دهد مراد از «اخوانهم الذين كفروا من اهل الكتاب» يهود