انبيا:
منشأ پيروزى ١ پيروزى:
منشأ ١ خداوند:
سنت‌هاى ١ سنت‌هاى الهى:
در پيروزى ١ كافران:
پيروزى بر ١ مؤمنان:
منشأ پيروزى ١ وَ هُوَ الَّذِى كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ عَنهُم بِبَطْنِ مَكَّةَ مِن بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ وَ كانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا (٢٤)
(فتح/ ٢٤)
و اوست همان كسى كه‌در دل مكّه- پس از پيروز كردن شمابر آنان- دستهاى آنها را از شما و دستهاى شما را از ايشان كوتاه گردانيد، و خدا به آنچه مى‌كنيد همواره بيناست.
به گفته ابن عباس، سبب نزول اين آيه اين است كه مشركان در سال حديبيه چهل نفر را براى آسيب رساندن به مسلمانان اعزام كردند، امّا مسلمانان آنان را اسير كرده، نزد پيامبر (ص) آوردند. پيامبر نيز آنان را آزاد كرد. انس نيز روايت كرده كه آنان هشتاد نفر از اهل مكه بودند كه به هنگام نماز صبح از كوه تنعيم سرازير شدند تا مسلمانان را بكشند. رسول خدا آنان را دستگير وسپس به‌هنگام‌نماز صبح آزاد كرد. ١ ١. مجمع البيان ٩- ١٠/ ١٨٦.
١. وقوع صلح به جاى جنگ در حديبيه، به تدبير و اراده الهى: مراد از كوتاه كردن و بازداشتن دست مشركان و مسلمانان از يكديگر، [رخ ندادن جنگ و] وقوع پيمان صلح ميان آنان در حديبيه است. توضيح اينكه، مسلمانان و مشركان دشمن سرسخت يكديگر بودند؛ قريش تمام تلاشش را در بسيج نفرات خود و ساكنان اطراف مكه به كار برده بود و مؤمنان هم با پيامبر (ص) بيعت كرده بودند كه بجنگند و پيامبر نيز تصميم گرفته بود كه با قريش بجنگد. در اين حال، خداوند پيامبر و