ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠١٥ - ٣/ ٧ خواندن دعاى ندبه پس از نماز

پيامبرانت مقدّم داشتى و وى را به سوى بندگانت (از جنّ و انس) برانگيختى و مشرق‌ها و مغرب‌هايت را زير پايش قرار دادى و بُراق‌[١] را مسخّر او ساختى و روحش را به آسمانت بالا بردى‌[٢] و دانش گذشته و آينده تا پايان آفرينشت را، به او سپردى.

سپس او را با «رُعب» يارى كردى و با جبرئيل و ميكائيل و فرشتگانِ نشان‌دار خود، او را احاطه كردى و به او وعده دادى كه دين او را بر همه دين‌ها غالب سازى، هر چند مشركانْ خوش نداشته باشند. و اين، پس از آن بود كه او را جايگاه راستى در خانواده‌اش بخشيدى و نخستين خانه‌اى را كه در مكّه، مايه بركت و هدايت براى جهانيان بود، براى او و آنان قرار دادى؛ خانه‌اى كه در آن، نشانه‌هايى روشن، همچون مقام ابراهيم است و هر كه در آن خانه درآيد، در امان باشد و فرمودى: «همانا خداوند خواسته است كه پليدى را از شما خاندان ببَرَد و شما را كاملًا پاك كند». سپس در كتاب خودت، پاداش محمّد ٦ را مهرورزى با آن خاندان قرار دادى و فرمودى: «بگو: هيچ پاداشى براى اين رسالت از شما نمى‌خواهم، مگر مهرورزى با خويشاوندانم» و فرمودى: «هر پاداشى هم كه از شما خواستم، به سود خودتان است» و فرمودى: «بر آن رسالت، پاداشى از شما نمى‌خواهم، مگر آن كس كه بخواهد راهى به سوى پروردگارش بجويد» و آنان، راهِ رسيدن به تو و طريق دست يافتن به رضاى تو بودند.

پس، پيامبر ٦ چون دورانش سپرى گشت، جانشين خود على بن ابى طالب ٧ را به عنوان راهنما برگماشت؛ چرا كه او بيم‌دهنده بود و هر قومى را هدايتگرى است. پس، در حالى كه گروه مردم در غدير خُم در برابرش بودند، فرمود:" هر كه من سرپرست او بودم، پس على سرپرست اوست. خداوندا! با دوستدارش دوستى و با دشمنش دشمنى كن و هر كه يارى‌اش مى‌كند، ياورش‌

[١] بُراق، نام مَركبى است كه پيامبر خدا شب معراج بر آن سوار شد. به خاطر درخشندگى و برّاق بودنش، چنين ناميده شد( ر. ك: النهاية: ١/ ١٢٠).

[٢] در المزار الكبير است:« و او را به آسمانت بالا بردى».