ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٠٧ - چهارم تعيين شب قدر

سپيده، ايمن است»، مفهوم تداوم دارد.

سوم. قرآن كريم بارها تأكيد كرده كه سنّت الهى در تدبير جهان، تغييرناپذير است.[١] از اين رو، اين سنّت الهى كه مربوط به تدبير امور انسان‌ها و سرنوشت آنان است، همه امّت‌ها و اقوام گذشته و حال و آينده را در بر مى‌گيرد.

چهارم. روايات فراوان (شايد در حدّ تواتر)، تداوم شب قدر را پس از پيامبر خدا مى‌رسانند.[٢] شمارى از اين روايات، استمرار اين شب را از آغاز خلقت‌[٣] و همراه انسان تا پايان عمر جهان، تأييد مى‌كنند.

پس، آنچه در تفسير الدرّ المنثور، از پيامبر ٦ روايت شده كه: «خداوند، شب قدر را به امّت من بخشيد و آن را به پيشينيان عطا نكرده بود»، علاوه بر ضعف سند، در برابر قرائن و دلايل گذشته، قابل اعتماد نيست.

چهارم. تعيين شب قدر

قرآن كريم، از يك سو، نزول قرآن را در ماه رمضان مى‌داند: «شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ‌؛ ماه رمضان، ماهى كه قرآن در آن نازل شده است» و از سويى با صراحت، نزول آن را در شب قدر مى‌داند: «إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ؛ آن را در شب قدر نازل كرديم». مقتضاى جمع ميان اين دو آيه، آن است كه شب قدر، حتما در ماه رمضان باشد.

اين، در حالى است كه در روايات اهل سنّت، در بيان اين كه شب قدر، كدام شب از شب‌هاى ماه رمضان است، اختلافات فراوانى است، به گونه‌اى كه جمع ميان آنها ممكن نيست.[٤]

[١] از جمله در: فاطر، آيه ٤٣؛ اسراء، آيه ٧٧؛ احزاب، آيه ٣٨ و ٦٢؛ فتح، آيه ٢٣.

[٢] ر. ك: ص ٧٧١( وجود شب قدر در هر سال).

[٣] ر. ك: ص ٧٧٣، ح ٦٥٦.

[٤] ر. ك: الدرّ المنثور: ٨/ ٥٧١ ٥٨٣.