خداوندا! از تو به حقّ خودت مى‌خواهم كه چهره‌ام را با آتش، زشت نكنى و نيازهاى آخرت و دنيايم را برآورى و با من چنين و چنان كنى». آنگاه، بر محمّد و خاندان محمّد درود مى‌فرستى و آنچه در نظر دارى، دعا مى‌كنى.

[٤٥ و ٤٦] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و [بر اساس آنچه از امام صادق ٧ نقل شده،] مى‌گويى:

«خداوندا! مرا آفريدى و مرا امر و نهى كردى و به پاداش آنچه به آن فرمانم دادى، تشويق نمودى و از كيفر آنچه مرا از آن نهى كردى، بيم دادى و براى من دشمنى قرار دادى كه مرا مى‌فريبد و او را بر من در آنچه مرا بر او مسلّط نساختى، چيره ساختى و او را در سينه‌ام جا دادى و او را همچون جريان خون در من جارى ساختى، [كه‌] اگر من غافل شوم، او غافل نيست و اگر من فراموش كنم، او فراموش نمى‌كند؛ او مرا به ايمنى از عذاب تو مطمئن مى‌سازد و مرا از غير تو بيم مى‌دهد؛ هرگاه تصميم به گناهى بگيرم، تحريكم مى‌كند و چون نيّت كار نيك كنم، بازم مى‌دارد؛ مرا به شهوت‌ها وا مى‌دارد و مرا در معرض آنها قرار مى‌دهد؛ چون وعده‌ام دهد، دروغ مى‌گويد و چون اميدوارم كند، مأيوسم مى‌سازد. هرگاه از خواسته‌اش پيروى كنم، گم‌راهم مى‌كند. اگر نيرنگ او را از من بر نگردانى، مرا مى‌لغزاند و اگر مرا از دام‌هاى او رها نكنى، [از راه حق‌] بازم مى‌دارد و اگر مرا از او نگه ندارى، مرا به گناه مى‌اندازد.

خداوندا! پس بر محمّد و خاندانش درود فرست و با آن قدرتى كه بر او دارى، قدرتش را بر من بشكن، تا با دعاهاى بسيار من بر درگاهت، او را از من باز دارى، تا با لطف تو در زمره حفظشدگان از او باشم، و هيچ نيرو و قدرتى جز به تو نيست».

اين دعا و دعاى پيش از آن، از امام صادق ٧ روايت شده است.

[٤٧ و ٤٨] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و آنچه را از امام صادق ٧ روايت شده است، مى‌خوانى:

«اى بخشنده‌ترين بخشنده‌ها! اى بهترين كسى كه درخواست مى‌شود! اى رحم‌كننده‌ترين كسى كه از او درخواست رحمت مى‌شود! اى يكتا! اى يگانه! اى بى‌نياز! اى كسى كه نه زاده است و نه زاده مى‌شود و هيچ همتايى برايش نيست! اى كه همسر و فرزندى برنگزيده است! اى آن كه هر چه بخواهد، مى‌كند و به هر چه اراده نمايد، حكم مى‌راند و هر چه را دوست بدارد، تقدير