«ستايش، خداوندى را كه آسمان‌ها و زمين را آفريد و تاريكى‌ها و روشنايى را پديد آورد. سپس آنان كه به پروردگارشان كفر ورزيدند، از حق روى‌گردان مى‌شوند. چيزى را براى خداوند، شريك قرار نمى‌دهيم و جز او، سرپرستى نمى‌گيريم.

ستايش، خداوندى را كه آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است، براى اوست، و نيز ستايش در آخرت، از آنِ اوست و او حكيم آگاه است و آنچه را در زمين فرو مى‌رود و آنچه را از آن برمى‌آيد و آنچه را از آسمان فرود مى‌آيد و آنچه را در آن بالا مى‌رود، مى‌داند و او مهربان آمرزنده است. چنين است پروردگار ما، كه ثناى او شكوهمند است. بى‌پايان و بى‌سرانجام و بى‌نهايت است و معبودى جز او نيست و سرانجام، به سوى اوست.

ستايش، خداوندى را كه آسمان را نگه مى‌دارد تا بر زمين نيفتد، مگر به اذن او. همانا خداوند به مردم، دلسوز و مهربان است. خداوندا! با رحمتت ما را بيامرز و عافيتت را براى ما فراگير ساز و با نگهدارى‌ات ما را يارى رسان و ما را از رحمتت دور مگردان! همانا تو آمرزنده مهربانى.

ستايش، خداوندى راست كه از رحمتش مأيوس نمى‌شوند و از نعمتش محروم نمى‌گردند و از رحمتش نااميد نمى‌شوند و از پرستش او روى برنمى‌تابند؛ آن كه با كلمه‌اش، آسمان‌هاى هفتگانه برپا شده و زمين‌هاى هفتگانه قرار يافته و كوه‌هاى بزرگ، ثابت گشته و بادهاى باروركننده جارى شده و ابرها در فضاى آسمان، سِير كرده و درياها بر حدود آنها برپا شده است. پس، خجسته است خداوند، پروردگار جهانيان، معبودى چيره و توانا كه قدرت‌جويان، در برابرش خوارند و متكبّران، در مقابلش بى‌مقدارند و جهانيان، خواهى نخواهى، گردن به فرمان او نهاده‌اند.

او را مى‌ستاييم به آنچه خودش را ستوده و آن گونه كه شايسته اوست؛ و از او يارى مى‌طلبيم و آمرزش مى‌خواهيم؛ و گواهى مى‌دهيم كه معبودى جز خداوند نيست، [و] شريكى ندارد. آنچه را سينه‌ها پنهان مى‌دارند و آنچه را درياها مى‌پوشانند و آنچه را لانه‌ها پنهان مى‌كنند و آنچه را رَحِم‌ها مى‌كاهند