ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٩٣ - ١/ ٥ دعاى امام صادق در وداع با ماه رمضان

فرشتگان مقرَّب خود درود فرستادى؛ و بر او و خاندانش درود فرست، آن گونه كه بر پيامبران فرستاده‌ات درود فرستادى؛ و بر او و خاندانش درود فرست، آن گونه كه بر بندگان صالح خود درود فرستادى و برتر از آن اى پروردگار جهانيان، درودى كه بركتش و سودش به ما برسد و دعاى ما براى آن مستجاب شود! همانا تو بزرگوارترين كسى هستى كه به او رغبت آرند و كارسازترين كسى كه بر او توكّل كنند و بخشنده‌ترين كسى كه از فضل او بخواهند و تو بر هر چيز، توانايى.

١/ ٥

دعاى امام صادق در وداع با ماه رمضان‌

٧٦٦. امام صادق ٧: خداوندا! تو در كتاب خويش كه بر زبان پيامبرِ فرستاده‌ات كه درود تو بر او و خاندانش باد جارى كردى، فرموده‌اى و سخن تو، حق است كه: «ماه رمضان، ماهى است كه قرآن در آن نازل شده است». و اين، ماه رمضان است كه سپرى شد. از ذات بزرگوار و كلمات كامل تو مى‌خواهم، اگر گناهى بر من مانده كه آن را برايم نيامرزيده‌اى و مى‌خواهى مرا بر آن عذاب كنى و يا به سبب آن نيكى‌هايم را محو كنى، سپيده اين شب ندمد، يا اين ماه به پايان نرسد، مگر اين كه آن را براى من آمرزيده باشى، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!

خداوندا! تو را ستايش، با همه ستودگى‌هايت، از آغاز تا پايانش، آنچه را خودت براى خود فرموده‌اى و آنچه را بندگان ستايشگر، تلاشگر، نعمت‌شمار و برگُزينندگانِ ياد و سپاس نعمت‌هاى تو گفته‌اند؛ آنان كه از گروه‌هاى مختلف (آفريدگانت از فرشتگان مقرَّب، پيامبران و فرستادگان) و از اصناف صاحب نطق (از همه عالَميان كه تسبيح‌گوى تواند) يارى‌شان كردى تا حقّ تو را ادا كنند. [تو را ستايش بر اين كه‌] ما را به ماه رمضان رساندى و از نعمت‌هايت به‌