ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٠٦ - سوم تداوم شب قدر

العَمَلُ الصّالِحُ فيها مِنَ الصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ و أنواعِ الخَيرِ، خَيرٌ مِنَ العَمَلِ فى ألفِ شَهرٍ لَيسَ فيها لَيلَةُ القَدرِ؛[١]

كار شايسته در آن شب (از قبيل: نماز، زكات و انواع نيكى‌ها) بهتر از عمل در هزار ماهى است كه شب قدر نداشته باشد.

اين بركات گسترده و سرشار شب قدر، تفسيركننده تأكيد و تشويق پيامبر ٦ و امامان : است كه مسلمانان را بر بهره بردن از لحظه لحظه شب قدر فرا خوانده‌اند، تا آنجا كه پيامبر ٦ از خوابيدن در شب بيست و سوم نهى فرموده است‌[٢] و به همين جهت، فاطمه زهرا ٣، دختر گرامى پيامبر ٦، نمى‌گذاشت كه در آن شب، كسى از اهل خانه‌اش بخوابد.[٣]

آرى! كسى كه از نعمت ايمان به قرآن برخوردار است و مى‌داند كه عمل در يك شب، از نظر بركات، برابر با حيات جاويد او و بهره‌مندى در طول حيات ابدى است، نمى‌تواند اين فرصت گران‌بها و موهبت بى‌نظير را رايگان از دست بدهد.

سوم. تداوم شب قدر

بررسى آيات سوره قدر و تأمّل در روايات دينى، نشان مى‌دهند كه شب قدر، ويژه زمان نزول قرآن و دوران پيامبر ٦ نيست؛ بلكه هميشگى است و از آغاز آفرينش انسان بوده و تا پايان جهان و وجود انسان در آن نيز تداوم خواهد داشت؛ به چند دليل:

يكم. شب قدر، ظرف نزول قرآن است و ظرف بايد پيش از مظروف وجود داشته باشد.

دوم. در سوره قدر، فعل مضارع «تَنَزَّلُ (فرود مى‌آيند)» به كار رفته و بر استمرار، دلالت مى‌كند. نيز جمله اسميه: «سَلامٌ هِيَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ؛ آن شب تا دميدن‌

[١] براى آگاهى از متن كامل حديث و منابع آن، ر. ك: ص ٧٤٢، ح ٦١٣.

[٢] ر. ك: ص ٨٢١، ح ٧١٠ و ص ٨٥٥، ح ٧٤٢.

[٣] ر. ك: ص ٨٥٧، ح ٧٤٤.