ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٩٥ - ج دعاهاى هشتاد ركعت، تكميل صد ركعت

پدرش امام سجّاد ٧ از اميرمؤمنان ٧ روايت شده است، مى‌خوانى:

«خداوندا! راهى از راه‌هاى خودت را اعلام كرده‌اى و رضاى خود را در آن قرار داده‌اى و اولياى خود را به آن فرا خوانده‌اى و آن را نزد خود، گرامى‌پاداش‌ترينِ راه‌هايت و نيك‌فرجام‌ترين و محبوب‌ترين راه و روش قرار داده‌اى. آنگاه از مؤمنان، جان‌ها و اموالشان را به بهاى بهشت خريده‌اى. آنان در راه تو مى‌جنگند و مى‌كشند و كشته مى‌شوند و اين، وعده حقّى بر توست. پس، مرا از آنانى قرار بده كه جانشان را در راه خود خريده‌اى و به داد و ستدى كه با تو كرده‌اند، وفادار مانده‌اند، بى آن كه پيمان را بشكنند و آن عهد را نقض كنند و دگرگون سازند، جز آن كه وعده تو را عملى سازند و محبّت تو را به دست آورند و بدان سبب به تو تقرّب جويند.

پس بر محمّد و خاندان او درود فرست و اين را پايان‌بخش عملم قرار بده و برايم صحنه‌اى از وفا براى تو و با نيروى خودت قرار بده كه به خاطر آن، از من خرسند گردى و به خاطر آن، گناهانم را بريزى؛ و مرا در زمره زندگانى كه به دست تجاوزگرانِ نافرمان روزى مى‌خورند، زير پرچم حق و رايتِ هدايت قرار بده، در حالى كه در يارى‌رسانى به حق پيشگام باشم، نه روى‌گردان و نه ترديدآفرين! در آن هنگام، از گناهى كه اعمال را نابود سازد، به تو پناه مى‌برم».

[٣٧ و ٣٨] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و آنچه را از امام صادق ٧، از پدرش، از امام سجّاد ٧ روايت شده است، مى‌گويى:

«خداوندا! به آن رحمتى كه جز با رضاى تو و با خروج از نافرمانى‌هاى تو و ورود به آنچه خشنودت مى‌سازد، به دست نمى‌آيد، از تو مى‌خواهم نجاتى از هر لغزش را و راه خروج از هر كفر را و گذشت از هر بدى را كه به عمد از من سر مى‌زند، يا به خطا از من رخ مى‌دهد، و يا بر دلم گذشته و فراموش كرده‌ام. از تو بيمى مى‌طلبم كه به سبب آن مرا يارى كنى تا حدود رضايت تو را پاس بدارم.

از تو مى‌خواهم عمل به بهترين چيزى كه مى‌دانم و ترك بدترين چيزى كه‌