ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٥٥ - ج اختصاص آن به پيشوايان

خير و شر، يا زيان و سود، يا روزى و يا اجَلى كه در آن سال خواهد بود، در آن شب، مقدّر مى‌شود. از اين رو، «شب قدر» ناميده شده است.

ر. ك: ص ٧٨٩ (نقش سه شب در سرنوشت).

ب آغاز و پايان سال است‌[١]

٦٣١. امام صادق ٧: شب قدر، آغاز سال و پايان آن است.

٦٣٢. امام صادق ٧: سرِ سال، شب قدر است. در آن شب، آنچه از اين سال تا سال آينده خواهد شد، نوشته مى‌شود.

ر. ك: ص ٤٣ (ويژگى‌هاى ماه رمضان/ آغاز سال).

ج اختصاص آن به پيشوايان‌

٦٣٣. پيامبر خدا ٦: به شب قدر ايمان بياوريد. آن شب، پس از من، از آنِ على بن ابى طالب و فرزندان يازده‌گانه اوست.

٦٣٤. امام جواد ٧: امير مؤمنان ٧ به ابن عبّاس فرمود: «شب قدر، در هر سال هست. در آن شب، برنامه سال، فرود مى‌آيد و پس از پيامبر خدا، آن برنامه را عهده‌دارانى است».

[١] آغاز بودن، ظاهرا به اعتبار« مقدّر شدن كارها» است، به اين معنا كه در شب قدر، كارهاى آن سال، مقدّر مى‌شود. پايان بودن هم به اعتبار« مجاور بودن» است؛ چون آنچه در سال گذشته مقدّر شده است، به شب قدرِ اين سالْ منتهى مى‌شود( ر. ك: روضة المتّقين: ٣/ ٤٣٧).