ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٨١ - ٢/ ٣ شبهاى بيست و سوم و بيست و يكم

فرمود: «شب بيست و يكم و شب بيست و سوم».

٦٦٩. الكافى (به نقل از على بن ابى حمزه ثمالى): نزد امام صادق ٧ بودم. ابو بصير به امام ٧ گفت: فدايت شوم! شبى كه در آن شب، اميد [به آمرزش‌] مى‌رود، كدام است؟

فرمود: «در شب بيست و يكم، يا بيست و سوم [، چنين است‌]».

گفت: اگر نتوانستم هر دو شب را بيدار بمانم؟

فرمود: «در مورد آنچه مى‌جويى، دو شب، بسيار آسان است».

گفتم: گاهى هِلال را پيش خودمان مى‌بينيم. كسى هم از سرزمين ديگر مى‌آيد و خلاف آن را مى‌گويد؟

فرمود: «در مورد آن شبى كه مى‌جويى، چهار شب، بسيار آسان است».

گفتم: فدايت شوم! شب بيست و سوم، شبِ جُهَنى‌[١] است؟

فرمود: «چنين مى‌گويند».

گفتم: فدايت شوم! سليمان بن خالد روايت كرده است كه گروه حاجيان در شب نوزدهم، مقدّر (تعيين) مى‌شوند.

به من فرمود: «اى ابو محمّد! گروه حاجيان در شب قدر نوشته مى‌شود و نيز حوادث و مرگ‌ها و روزى‌ها

و آنچه تا سال آينده خواهد شد. پس، آن را در شب بيست و يكم و بيست و سوم بجوى».

[١] نام مردى است كه به پيامبر خدا گفت:« راه من دور است. يك شب را تعيين كن كه بيايم». پيامبر ٦ هم شب بيست و سوم را فرمود( ر. ك: ح ٦٧٢).