ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٨٧ - ٢/ ٤ شب بيست و سوم

فرمود: «فردا شب، شب بيست و سوم [شب قدر] است».

٦٧٨. الإقبال (به نقل از سفيان بن سِمْط): به امام صادق ٧ گفتم: شب قدر را در يك شب برايم معيّن كن. فرمود: «شب بيست و سوم».

٦٧٩. الإقبال (به نقل از عبد الواحد بن مختار انصارى): از امام باقر ٧ درباره شب قدر پرسيدم. فرمود: «به خدا سوگند، تو را خبر مى‌دهم و آن را بر تو پوشيده نمى‌گذارم. اوّلين شب از هفت شب آخر است».[١]

٦٨٠. مستطرفات السرائر (به نقل از عبد الواحد انصارى): از امام صادق ٧ درباره شب قدر پرسيدم. فرمود: «تو را با خبر مى‌كنم و بر تو پوشيده نمى‌دارم. شب اوّل از هفت شب است».

گاه شب بيست و چهارم به اشتباه شب قدر تصور مى‌شده است.[٢]

٦٨١. امام صادق ٧: شب بيست و سوم، شبى است كه در آن هر كار حكمت‌آميزى فيصله مى‌يابد. در آن شب، گروه حاجيان و آنچه از اين سال تا سال آينده خواهد شد، نوشته مى‌شوند.

٦٨٢. كتاب من لا يحضره الفقيه (به نقل از سفيان بن سِمْط): به امام صادق ٧ گفتم: شب‌هايى از ماه رمضان كه اميد به آنهاست، كدام‌اند؟

فرمود: « [شب‌] نوزدهم و بيست و يكم و بيست و سوم».

گفتم: اگر كسى را تنبلى يا بيمارى بگيرد، به كدام يك از آنها اعتماد كند؟

فرمود: « [شب‌] بيست و سوم».

[١] ابن طاووس پس از نقل روايت مى‌گويد: شايد امام ٧ درباره ماهى حكم مى‌دهد كه ٢٩ روز است( و اولين شب هفته آخر آن بر شب ٢٣ تطبيق مى‌كند، چون اگر ماه سى روز باشد، اولين شب هفته آخر، شب ٢٤ مى‌شود و من در هيچ حديثى نديده‌ام كه احتمال داده باشد شب قدر، شب ٢٤ رمضان باشد.

و پس از اين توجيه، در كتاب محمّد بن حسن قمّى ديدم پس از ذكر اين حديث از زراره چنين آورده است: آن ماه ٢٩ روز بود.

[٢] اين اشتباه ناشى از ٢٩ روز و يا ٣٠ روز بودن ماه رمضان است كه توضيح آن در پانوشت حديث قبلى گذشت.