ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠١١ - ٣/ ٧ خواندن دعاى ندبه پس از نماز

نعمتت، والاتر از آن است كه تمامش توصيف شود و شُكوهت، والاتر از آن است كه به كُنهش دست يابند و نعمتت، بيش از آن است كه همه‌اش به شمار آيد و احسانت، بيش از آن است كه به كمترينش سپاس شود. بى‌زبانى، مرا از ستايشت باز داشته و جلوگيرى، زبان ستايشم را بسته است. نهايت، آن كه از سپاس شايسته تو سكوت كنم و از تمجيد تو، آن گونه كه شايسته آنى، لب فرو بندم، نه از روى بى‌اعتنايى؛ بلكه از روى ناتوانى. اينك، اين منم اى خداى من كه به درگاهت آمده‌ام و از تو پذيرايىِ خوب مى‌خواهم.

پس بر محمّد و خاندان او درود فرست و نجوايم را بشنو و دعايم را بپذير و امروزم را با نوميدى به پايان مبر و به خواسته‌ام دست رد مزن و بازگشتم را از پيشگاهت، و برگشتنم را به حضرتت، گرامى بدار! همانا تو در آنچه بخواهى، دچار تنگنا نمى‌شوى و از آنچه از تو بخواهند، ناتوان نيستى و تو بر هر چيز، توانايى و هيچ قدرت و نيرويى، جز از خداى والاى بزرگ نيست».

٣/ ٧

خواندن دعاى ندبه پس از نماز

٨٨٨. مصباح الزائر: بعضى از اصحاب ما گفته‌اند[١]: محمّد بن على بن ابى قُرّه گويد: دعاى «نُدبه» را از كتاب محمّد بن حسن بن سنان بَزوفَرى نقل كرده‌ام. او گفته است كه اين دعا براى صاحب الزمان ٧ [از آن حضرت روايت شده‌] است و مستحب است كه آن را در عيدهاى چهارگانه بخوانند. و دعا اين است:

«خدا را سپاس، كه پروردگار جهانيان است و درود خداوند بر سَرور ما، محمّد كه پيامبر اوست و سلام فراوان خدا بر او باد.

[١] مقصود، شيخ ابو عبد اللّه محمّد بن جعفر مشهدى در كتابش المزار الكبير است.