فيصله مى‌دهى، از هر كار حكمت‌آميز، در آن قضاى حتمى و تغييرناپذير، چنان قرار ده كه مرا از حُجّاج خانه خودت بنويسى؛ آنان كه حجّشان پذيرفته و تلاششان پاداش‌يافته و گناهشان آمرزيده و بدى‌هايشان پوشانده‌شده است؛ و در آنچه حتمى و مقدّر مى‌سازى، چنان قرار بده كه مرا از آتشْ نجات دهى، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!

خداوندا! من از تو مى‌خواهم، و بندگان از كسى به بزرگوارى و بخشش تو نخواسته‌اند؛ و به سوى تو راغبم، و [بندگان‌] به كسى چون تو رغبت نيافته‌اند. تو جاى درخواستِ درخواست‌كنندگان و نهايت شوق خواستارانى. از تو مى‌خواهم، به همه بزرگ‌ترين و برترين و كام‌رواترين خواسته‌هايى كه سزاوار است بندگانْ تو را به آنها بخوانند، اى خداوند، اى بخشاينده، اى مهربان! و [تو را مى‌خوانم،] به نام‌هايت، آنچه را مى‌دانم و آنچه را نمى‌دانم، و به بهترين نام‌هايت و والاترين مَثَل‌هايت و به نعمت بى‌شمارت و به گرامى‌ترين نام‌ها در پيش تو و محبوب‌ترين و گرامى‌ترين و بلندمرتبه‌ترين نام‌هايت نزد تو و به آنچه وسيله‌سازترين و ثواب‌آورترين و زود اجابت‌كننده‌ترين نام‌ها نزد توست؛ و [تو را مى‌خوانم،] به آن نام نهفته پنهان، زنده بر پا، بزرگ‌تر والاتر، آن كه دوستش دارى و به آن عشق مى‌ورزى و به آن خرسندى، از سوى هر كه تو را بدان نام خوانَد، كه دعايش را مستجاب مى‌كنى، و بر توست كه خواهان درگاهت را ناكام نگذارى.

و تو را مى‌خوانم، به هر نامى كه در تورات و انجيل و زبور و قرآن دارى، و به هر نامى كه حاملان عرشت و فرشتگان آسمان‌هايت و ساكنان زمينت، از پيامبر يا صدّيق يا گواه، تو را به آن نام خوانده‌اند، و [تو را مى‌خوانم،] به حقّ مشتاقان درگاهت، بيمناكان از تو، و پناه‌آورندگان به تو؛ و به حقّ مجاوران بيت الحرام، چه حاجيان، چه عمره‌گزاران، چه تقديس‌كنندگان و چه مجاهدان در راهت؛ و به حقّ هر بنده‌اى كه در خشكى و دريا و دشت و كوه، تو را مى‌پرستد. تو را مى‌خوانم، خواندن كسى كه نيازش سخت، گناهانش بسيار، جرمش بزرگ و تلاشش سست است؛ خواندن كسى كه براى خودش بازدارنده‌اى، براى ناتوانى‌اش تكيه‌گاهى، و براى گناهش آمرزنده‌اى جز تو نمى‌يابد، در حالى كه به سوى تو مى‌گريزد، به تو پناه مى‌آورد، تو را مى‌پرستد، بى آن كه تكبّر بورزد يا سرپيچى كند، ترسان، خطاكار، نيازمند و پناهجوى درگاهت. تو را مى‌خوانم، به عزّت و عظمتت، به شُكوه و قدرتت، به‌