«خداوندا! همه ستايش، از آنِ توست. خداوندا! آن را كه گم‌راه كنى، هدايتگرى نيست و هر كه را هدايت كنى، گم‌راه‌كننده‌اى نيست. خداوندا! آنچه را عطا كنى، جلوگيرى نيست و آنچه را منع كنى، بخشنده‌اى نيست.

خداوندا! آنچه را تو گشايى، كسى نبندد و آنچه را تو ببندى، گشاينده‌اى نيست. خداوندا! آنچه را تو به آخر اندازى، جلو اندازه‌اى نيست و آنچه را تو جلو افكنى، تأخير اندازنده‌اى نيست.

خداوندا! تو بردبارى، بى‌آن كه ناآگاه باشى. خداوندا! تو بخشنده‌اى، بى‌آن كه بخيل باشى. خداوندا! تو عزيزى، بى‌آن كه خوار شوى. خداوندا! تو دست‌نايافتنى هستى، بى‌آن كه كسى قصد آسيب زدن به تو كند. خداوندا! تو صاحب شُكوه و بزرگوارى هستى. پس، بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست!» و آنچه خواستى، دعا كن.

[٥٣ و ٥٤] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و آنچه را از امام صادق ٧ روايت شده است، مى‌گويى:

«خداوندا! از تو مى‌خواهم آسودگى و عافيت از رنج بلا و بدگويى دشمنان را، و عافيت از سرنوشت بد و پرتگاه شقاوت را، و ايمنى از زيان را در زندگى، و اين كه مرا به بلايى دچار كنى كه طاقتش را ندارم يا طغيانگرى را بر من مسلّط سازى، يا پرده‌اى از من بدرى، يا عيبى را از من آشكار كنى، يا روز قيامت، سختگيرانه از من حساب بكشى؛ آن روز كه بيشترين نياز را به گذشت و بخشايش براى گذشته‌ام دارم.

خداوندا! تو را به نام بزرگوار و كلمات كاملت مى‌خوانم كه بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستى و مرا از آزادشدگان و رهاگشتگان خود از آتش قرار دهى».

[٥٥ و ٥٦] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و مى‌گويى:

«اى خداوند! خشم تو را جز بردبارى‌ات بر نمى‌گرداند و جز رحمتت، از انتقامت نجات‌بخشى نيست و جز ناليدن به درگاهت، نجات‌بخشى از عذابت نيست. از سوى خود اى خدا مرا رحمتى عطا كن كه از رحمت هر كه جز تو، بى‌نيازم كند، با همان قدرتى كه سرزمين‌هاى مرده را با آن حيات مى‌بخشى و بندگان مرده را بر مى‌انگيزى؛ و مرا از اندوه مميران تا مرا بيامرزى و رحمتم كنى و استجابت دعايم را به من بشناسانى؛ و طعم عافيت را