درِ رحمتت به روى خواهندگان باز است و بخششت براى درخواست‌كنندگان، ارزان و رايگان، و فريادرسى‌ات به پناهجويان، نزديك. آرزومندان، از تو نوميد نمى‌شوند و عطاجويان، از عطاى تو مأيوس نمى‌گردند و آمرزش‌خواهان، از انتقام تو بدبخت نمى‌شوند. روزىِ تو براى آن كه نافرمانى‌ات كند، گشوده است و بردبارىِ تو آن كه را با تو دشمنى كند، شامل.

عادتت نيكى كردن به بدكاران است و سنّتت باقى داشتن تجاوزكاران، تا آنجا كه مداراى تو، از ترك گناه، غافلشان مى‌سازد و مدارا كردنت، از بازگشت به سوى تو، بازشان مى‌دارد، با آن كه مهلتشان داده‌اى تا به فرمانت باز گردند و چون به دوام فرمان‌روايى‌ات اطمينان دارى، فرصتشان داده‌اى. پس، هر كه اهل سعادت باشد، فرجام او را به سعادت رسانده‌اى و هر كه از تيره‌بختان باشد، او را به تيره‌بختى وا گذاشته‌اى. همه به سايه پروردگارى‌ات خواهند آمد و كارهايشان به فرمان تو برمى‌گردد. با طولانى شدن زمانشان فرمان‌روايى‌ات سست نگشته و درنگ در كيفرشان، تو را بى برهان و دليل، نساخته است. برهان تو پابرجا، و بى‌تغيير است و حكومت تو پايدار و بى‌زوال.

واىِ هميشگى بر آن كه از تو روى‌گردان شود، و ناكامىِ ذلّت‌بار، بر آن كه از درگاه تو ناكام باز آيد، و نگون‌بختىِ بدتر، بر آن كه به تو مغرور شود. چه عذاب بسيارى كه خواهد چشيد و چه زمان طولانى‌اى كه در عذابت خواهد ماند و چه دور است فرجام گشايش براى او و چه يأس‌آور است خروج آسان از گرفتارى‌ها براى او! همه اينها، بر اساس داورىِ عادلانه توست كه در حقّ او ستم نمى‌كنى و حكم منصفانه تو كه بر او ظلم نمى‌كنى؛ چرا كه حجّت‌ها را پياپى آورده‌اى و بهانه‌ها را از بين برده‌اى و پيش‌تر وعيد داده‌اى و از روى لطف، ترغيب كرده‌اى و مثال‌ها زده‌اى و مهلت‌ها را طولانى كرده‌اى و با آن كه مى‌توانستى در كيفرْ شتاب كنى، به تأخير انداخته‌اى و با آن كه قدرت بر اقدام داشتى، مدارا كرده‌اى.

نه درنگ و مهلت دادنت، از روى عجز و سستى است و نه خوددارى‌ات، از روى غفلت، و نه مهلت دادنت، از روى سازش؛ بلكه تا حجّتت رساتر، بزرگوارى‌ات كامل‌تر، احسانت سرشارتر، و نعمتت تمام‌تر باشد، و همه اينها پيوسته چنين بوده است و هميشه چنين خواهد بود.