ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٦١ - ٧/ ٦ نخستين كسى كه نافلهها را به جماعت خواند

بود، آن را ترك نمى‌كرد.

پيامبر ٦ در بعضى از شب‌هاى ماه رمضان، به تنهايى نماز مى‌خوانْد. گروهى پشت سر او به نماز ايستادند. چون آنان را [در پشت سر خويش‌] احساس كرد، وارد خانه‌اش شد و اين كار را سه شب انجام داد. پس از سه شب، صبح به منبر رفت و خدا را حمد و ثنا گفت. سپس فرمود:

«اى مردم! در شب، غير از نماز واجب، نماز ديگرى را به جماعت نخوانيد، نه در ماه رمضان و نه در جز آن. آنچه كرديد، بدعت است. در روز هم نماز مستحب را به جماعت نخوانيد كه نماز [مستحب به جماعت آوردن‌] در روز هم بدعت است و هر بدعتى گم‌راهى است و هر گم‌راهى‌اى راه به دوزخ مى‌برد».

سپس فرود آمد، در حالى كه مى‌فرمود: «كار اندك، امّا همراه با سنّت، بهتر از كار بسيار همراه با بدعت است ...».

و نماز مستحب را به جماعت خواندن در شب ماه رمضان، در روزگار پيامبر خدا و زمان ابو بكر و اوايل دوران عمر نبود، تا آن كه عمر، آن را بدعت نهاد. ديگران هم از او پيروى كردند.

٦٠١. تهذيب الأحكام (به نقل از عمّار): از امام صادق ٧ درباره [چگونگى‌] نماز در [ماه‌] رمضان در مساجد پرسيدم.

فرمود: «چون امير مؤمنان ٧ به كوفه آمد، به حسن بن على ٨ فرمان داد تا ميان مردم ندا دهد كه در ماه رمضان در مساجد، نمازها [ى مستحب‌] به جماعت نيست. حسن بن على ٨ طبق فرمان امير مؤمنان ٧ ندا داد. مردم، چون سخن حسن بن على ٨ را شنيدند، فرياد كشيدند:" وا عُمَراه! وا عُمَراه!".

چون حسن ٧ نزد امير مؤمنان ٧ برگشت، امير مؤمنان پرسيد: اين صدا چيست؟

گفت: اى امير مؤمنان! مردم فرياد مى‌زنند:" وا عُمَراه! وا عُمَراه!".[١]

امير مؤمنان فرمود: به آنان بگو: [هر طور كه مى‌خواهيد،] نماز بخوانيد!».

٦٠٢. تفسير العيّاشى (به نقل از يكى از دو امام (باقر و صادق) ٨): وقتى امير مؤمنان ٧ در كوفه بود، مردم به نزد او آمد و گفتند: براى ما پيش‌نمازى قرار بده تا در ماه رمضان براى ما امامت كند.

[١] يعنى: اى واى كه سنّت عُمَر، از ميان رفت!