ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٨٣ - ١/ ٤ دعاى امام سجّاد در وداع با ماه رمضان

همانند آن، كيفر نيابد» و فرموده‌اى: «مَثَل آنان كه در راه خدا دارايىِ خود را انفاق مى‌كنند، همچون مَثَل دانه‌اى است كه هفت خوشه برآورد و در هر خوشه، صد دانه باشد و خداوند براى هر كه بخواهد، چند برابر مى‌كند» و فرموده‌اى: «كيست كه به خداوند، وام نيكو دهد تا خداوند هم آن را چند برابر بيشتر بيفزايد؟» و آياتى از اين گونه كه در قرآن درباره چند برابر شدن پاداش حسنات نازل كرده‌اى.

تويى آن كه با سخنان غيبى‌ات، آنان را راهنمايى كرده‌اى و به آنچه بهره ايشان در آن است، تشويق نموده‌اى؛ بر چيزى كه اگر از آنان مى‌پوشاندى، ديدگانشان آن را در نمى‌يافت و گوش‌هايشان آن را درك نمى‌كرد و خيال‌هايشان به آن نمى‌رسيد. و فرموده‌اى: «مرا ياد كنيد تا يادتان كنم و مرا سپاس گوييد و ناسپاسى‌ام نكنيد» و فرموده‌اى: «اگر سپاس گوييد، بر شما مى‌افزايم و اگر ناسپاسى كنيد، عذاب من سخت است» و فرموده‌اى: «مرا بخوانيد تا پاسختان گويم. همانا آنان كه از پرستش من سركشى كنند، زود است كه با خوارى وارد دوزخ شوند». نيايش به درگاهت را پرستش، و ترك آن را كبرورزى ناميده‌اى و بر ترك دعا وعده ورود ذليلانه به دوزخ داده‌اى. پس، تو را به نعمتت ياد كردند و با احسانت سپاس گفتند و به فرمانت دعايت كردند و براى رسيدن به پاداش افزونت برايت صدقه دادند، كه در اين كارها رهايى‌شان از خشم تو و رسيدن به رضاى تو بود.

اگر آفريده‌اى آفريده ديگر را از سوى خود، آن گونه كه تو بندگانت را از سوى خود راهنمايى كرده‌اى، راهنمايى مى‌كرد، او را به نيكوكارى و احسان وصف مى‌كردند و به هر زبانى ستوده بود. پس، تو را ستايش، تا آنجا كه راهى براى ستايشت يافت شود و واژه‌اى براى ستودنت مانده باشد و معنايى كه لفظ، به آن روى آورد.