ماه خدا - چ سوم - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٧٠١ - ج دعاهاى هشتاد ركعت، تكميل صد ركعت
موجب خرسندى تو از من مىشود و مرا به تو نزديك مىسازد، موفّق بدار؛ رتبهام را پيش خودت بالا ببر و بهرهام را بزرگ كن و جايگاهم را نيكو ساز؛ و در زندگى دنيا و در آخرت، مرا بر ايمان ثابت، استوار بدار؛ و مرا براى هر جايگاه پسنديدهاى كه دوست دارى در آن، تو را به نامهايت بخوانند و از عطايت بخواهند، موفّق بدار!
پروردگارا! پوشش خود را از من برمگير و عيبم را بر جهانيانْ آشكار مكن، و بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و امشب، نامم را در ميان سعادتمندان قرار بده ...!» تا آن كه دعا تمام شود.[١]
[٤١ و ٤٢] سپس دو ركعت نماز مىخوانى و مىگويى:
«خداوندا! تو در هر گرفتارى، تكيهگاه منى و در هر سختى، در كنار منى و در هر چه بر من پيش مىآيد، تكيهگاه و پشتوانه منى. چه بسيار گرفتارىاى كه دل در برابرش ناتوان، و چاره در مقابلش اندك مىشود و نزديكان از يارى كردن براى آن، دست مىكشند و دشمن با آن، شماتت مىكند و كارها مرا به ستوه مىآورند، كه آن را پيش تو آوردم و شِكوه به آستانت نمودم، به اميدى كه به تو داشتم و نه ديگرى، و تو آن را برطرف كردى و زدودى و كفايت كردى. پس، تو سرپرست در نعمت و صاحب هر حاجت و نهايت هر خواستهاى. تو را سپاس بسيار و تو را نعمتِ افزون است».
اين دعا را ابن ابى عمير، از حفص بن بخترى، از امام صادق ٧ روايت كرده كه فرمود: «از جمله دعاى پيامبر ٦ در روز جنگ احزاب اين بود:" خداوندا! تو در هر گرفتارى تكيهگاه منى .... (تا آخر دعا)"».
[٤٣ و ٤٤] سپس دو ركعت نماز مىخوانى و مىگويى:[٢]
«اى آن كه زيبا را نمايان كرد و زشت را پوشاند! اى آن كه پردهدرى نكرد و به گناه مؤاخذه ننمود! اى بزرگبخشايش! اى نيكو گذشت! اى گستردهآمرزش! اى گشوده دو دست به رحمت! اى همدم هر نجوا! اى نهايت هر شِكوه! اى
[١] تتمّه دعا، چنين است:« و روحم را با شهيدان، و نيكىام را در ميان بلندمرتبگان، و گناهم را آمرزيده قرار بده؛ و مىخواهم كه مرا يقينى ببخشى كه با آن همدم جانم شوى و ايمانى بدهى كه شك را از من ببرد و مرا به آنچه روزىام ساختهاى، راضى گردانى. در دنيا و در آخرت به ما نيكى عطا كن و ما را از عذاب آتش، نگه دار و در اين شب، يادت، سپاست، اشتياق به خودت و توبه و بازگشت[ به سوى تو] و توفيق به آنچه محمّد و خاندان محمّد را بر آن موفّق داشتهاى، روزىام كن!».
[٢] در پايان دعاى بعدى خواهد آمد كه اين دعا و دعاى بعد، از امام صادق ٧ روايت شده است.