عنايتش، توكّل چهره گشايد، و با نيك شمردن آنچه از او صادر گردد، رضا حاصل شود و با تصور قصور نفس در جنب كمال محبوب و نهايت احاطه و اقتدار محبوب به او تسليم به سوى محبوب را نائل آيد و مقامات عظيمه از تسليم متشعب مى‌شود كه اين مقامات را آن كس شناسد كه تواند شناخت و به تسليم منتهى مى‌شود به سوى غايت هر كمال.

و بدان كه رضا فضيلتى بزرگ است براى انسان، بلكه تمام فضايل را باز گشت به سوى رضا است. (و) خداى تعالى تنبيه به فضل انسان فرموده و فضل او را مقرون به رضاى خود نموده و علامتى براى او قرار داده مى‌فرمايد: رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ‌.[١]:

«خداى از ايشان راضى است و ايشان از خداى راضى مى‌باشند [و] وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ.[٢]: و خشنودى خداى بزرگتر است» و آن خشنودى نهايت احسان است و غايت امتنان و پيغمبر خداى- ٦- دليل ايمانش فرمود، هنگامى كه از طايفه‌اى از اصحاب خود سؤال نمود و فرمود:

«ما انتم؟ قالوا مؤمنون. فقال: ما علامة ايمانكم؟ قالوا نصبر على البلاء و نشكر عند الرخاء و نرضى بمواقع القضاء. فقال: مؤمنون و رب الكعبة.»

[٣]: «چيستيد شما؟ گفتند: ما مؤمنان هستيم. فرمود: علامت ايمان شما چيست؟ گفتند: بر بلا صبر مى‌كنيم و نعمت و رخاء را شكر مى‌آوريم و مواقع قضاى الهى را رضا مى‌دهيم. فرمود: شما مؤمنان هستيد قسم به پروردگار كعبه».

و گفته است پيغمبر خداى- ٦:

«اذا احبّ الله عبدا ابتلاه فان صبر اجتباه فان رضى اصطفاه.»

[٤]: «چون خداى تعالى بنده‌اى را دوست دارد، بلا به او ارزانى دارد، پس اگر شكيب دارد، او را بر مى‌گزيند و اگر در مقام رضا ايستاد، او را خالص خويش قرار مى‌دهد.» و فرموده است- ٦-:

«اذا كان يوم القيامة انبت الله تعالى لطائفة من امتى اجنحة فيطيرون من قبورهم الى الجنان يسرحون فيها و يتنعّمون كيف شاءوا فيقول لهم الملائكة هل رأيتم الحساب؟ فيقولون ما رأينا حسابا. فيقولون هل جزتم الصراط؟

فيقولون ما راينا صراطا. فيقولون هل رايتم جهنم؟ فيقولون ما راينا شيئا. فيقول الملائكه‌

[١] المائده/ ١١٩؛ التوبه/ ١٠٠؛ المجادله/ ٢٢؛ البينه/ ٨.

[٢] التوبه/ ٧٢.

[٣] با تفاوت در الفاظ آن در منابعى چون التمحيص ٦١: ١٣٧ و دعائم الاسلام ١: ٢٣٣ و المحجة البيضاء ٧: ١٠٧ آمده است.

[٤] فيض كاشانى اين حديث را در محجة البيضاء ٨: ٦٨ و ٨٨ و علامه مجلسى آن را در بحار الانوار ٨٢: ١٤٢ آورده‌اند.