شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٦٣ - فرار حضرت موسى

آنان كه از كوى امن و آسايش و از هر چيزى كه صبغه الهى نداشته، فرار كردند چگونه مورد انعام و موهبت خويش قرارشان داده است و اين موهبت عظمى را از زبان موسى ٧ حكايت مى‌كند كه به فرعون فرمودند:

ففررت منكم لما خفتكم فوهب لي ربي حكما و جعلني من المرسلين‌.[١] از شما بر آينده خويش بيمناك شدم، فرار نمودم از شماها، پس پروردگارم مقام خلافت و رسالت را به من موهبت و ارزانى داشت.

يعنى: نتيجه فرار به باطن و سر، از طاغوت به سوى حضرت واهب العطايا، همانا موهبت حكم ناشى از خلافة الله و عطيه مقام سفارت الهى است، در صورتى كه از ظاهر آيه شريفه استفاده مى‌شود كه موسى ٧ از طاغوتهاى گمراه كننده بر آينده خويش بيمناك شد و به اسم شريف وهاب فرار كرد و به موهبت كبراى خلافت و رسالت مفتخر گرديدند و به عبارتى «من والى» در فرار موسى ٧ متعين بوده‌اند. يعنى از «شماهاى طاغوت» به سوى «پروردگار وهاب» اما فرار مورد امر در امت خاتم الانبيا ٦ «من والى» هر دو مجهولند زيرا مى‌فرمايد: «ففروا إلى الله» فرار از چه؟ مجهول است و به سوى «الله» اگر چه من إليه الفرار، متعين است ولى ذات اقدس مجهول الانيه است، پس هيچ سالكى كه به سوى «الله» يعنى اسم جامع فرار كرده، و منقطع شده است نمى‌داند «ما اخفى لهم من قرة اعين» و خداوند متعال از

[١] - شعرا- ٢١