شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٢٦٤ - فقره ختام مناجات

و رفعت محتوى و تلاؤم نسج و تعادل اجزا، به مقام اين دعاى شريف مى‌رسد.

جمله‌هاى موجز آن- كه معارفى به فراخنايى هستى را در بر دارند- آن چنان متناسب ترتيب داده شده‌اند كه همچون اعضاى پيكرى كه هر يك در عين انجام وظيفه ويژه‌اش با ديگر اعضا هماهنگ به سوى غرض اصلى مى‌شتابند. اين چنين است جمله‌هاى اين مناجات كه هر جمله‌اى از آن در عين اشتمال به معرفتى جان‌نواز، با ديگر جمله‌ها همسو و هماهنگ به جانب هدف اصيل كه معرفت توحيد و توحيد در معرفت است، با فرح‌بخش‌ترين ارغنون در شتابند، كه امواج رنگارنگ معارف الهى را با فروغ نوازشگر عشق سرمدى بر قلوب عارفان پاكباز مى‌تابانند و در ختام، غرض اصيل را با تعبير همت افزاى برخاسته از روحى منيع ادا مى‌كند كه:

الهى و الحقنى بنور عزك الابهج فاكون لك عارفا يعنى مرا از اين تخته‌بند تن و سراچه طبيعت، به طرب سراى عز و استغنا از غير خويش پيوندم ده كه معرفتم خاص تو باشد.

در جمله‌هاى موجزش صاحبدلان جوينده را به سرچشمه رحيق مختوم راهنمايى مى‌كند و راه خلاص از زندان نگرانى «تربص» را كه حقا مرگ تدريجى است، در فرار إلى الله تعالى اعلام مى‌نمايد و حديث شريف قدسى: «من اتانى يمشى اتيته هروله» را به ياد مى‌آورد كه آن كس كه به سوى خداى تعالى به آرامى رود او با هروله و شتاب به استقبالش مى‌آيد، پس چگونه خواهد بود عنايت‌