شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٢١٨ - رضاى خداوند

رضاى خداوند

مطلوب اعلى در اين فصل از مناجات، استقرار ابدى در آستان رضاى خداوند متعال است. قرآن مجيد، رجوع و سلوك إلى الله سبحانه را معلق و مشروط به رضا كرده و فرموده: «ارجعى إلى ربك راضية مرضية»[١] يعنى نفس به رجوع و سلوك إلى الله تعالى، مشروطا به حال رضا، مأمور است و بديهى است آن نفسى كه فاقد اين شرط است، از رجوع به پروردگار و لقاى حضرتش محجوب است و مى‌توان گفت كه اين خطاب الهى در قوه اين تعبير است كه راهى براى نفس در رجوع إلى الله- عز و جل- نيست، مگر به معيت رضا از حقتعالى و رضاى حق تعالى از وى، و تلبس به رضا از طرفين شرط رجوع به پروردگار و لقاى آن حضرت است.

رضا از ما، موافقت نفس با امرى از امور است بدون هيچ تنافر و كراهتى نسبت به آن، و رضاى عبد از خداى تعالى، كراهت نداشتن نسبت به احكام تشريعى و افعال تكوينى او و كلمه جامع:

خوشايندى قضا و قدر حقتعالى در نفس وى.

و اما رضاى خداى تعالى كه از اوصاف فعليه اوست، به اين معناست كه با عبد معامله راضى را انجام مى‌دهد، و رحمت و نعمت خويش را به وى نازل مى‌كند و در صورت عصيان عبد، ممكن است‌

[١] - فجر- ٢٨.