كمثل آدم» آنان گفتند: او چنين نبود كه تو مى‌گويى. پيامبر به آنان گفت: «تعالوا ندع ابناء نا و ابناءكم و نساءنا و نساءكم ...» پس پيامبر دست على را گرفت و فاطمه و حسن و حسين هم با او بود و گفت: اينان پسران و جان‌ها و زن‌هاى ما هستند. آنان تصميم گرفتند كه مباهله كنند. سيد به عاقب گفت: با ملاعنه‌[١] او چه مى‌كنى؟ اگر دروغگو باشد ملاعنه با او را چه مى‌كنى و اگر راستگو باشد ما هلاك مى‌شويم. اين بود كه آنان با پيامبر به دادن جزيه مصالحه كردند. در اين هنگام پيامبر گفت: سوگند به كسى كه جانم در دست اوست، اگر آنان با من ملاعنه مى‌كردند يك سال نمى‌گذشت مگر اينكه كسى از آنان نمى‌ماند.

١٦٩- عن ابن عباس في قوله: (إنّ مثل عيسى عند اللّه كمثل آدم) فبلغنا- و اللّه أعلم- أنّ و فد نجران قدموا على نبيّ اللّه و هو بالمدينة و معهم السيد و العاقب و أبو حنس و أبو الحرث- و اسمه عبد المسيح- و هو رأسهم و هو الأسقف و هم يومئذ سادة أهل نجران فقالوا: يا محمد لم تذكر صاحبنا؟- و ساق نحوه إلى قوله: و نزل جبرئيل فقال: (إنّ مثل عيسى عند اللّه- إلى قوله- لهو العزيز الحكيم). و ساق نحوه إلى قوله: قالوا: نلاعنك. فخرج رسول اللّه و أخذ بيد عليّ بن ابى طالب و معه فاطمة و حسن و حسين فقال: هؤلاء أبناؤنا و نساؤنا و أنفسنا فهمّوا أن يلاعنوا ثمّ إنّ أبا الحرث قال للسيّد و العاقب: و اللّه ما نصنع بملاعنة هذا شيئا، فصالحوه على الجزية. قالوا: صدقت يا أبا الحرث. فعرضوا على رسول اللّه الصلح و الجزية فقبلها و قال: أما و الذي نفسي بيده لو لاعنوني ما أحال اللّه لي الحول و بحضرتهم منهم بشر إذا لأهلك اللّه الظالمين.

ابن عباس درباره آيه: «ان مثل عيسى عند اللّه كمثل آدم ...» گفت: به ما چنين رسيد- و خدا داناتر است- كه گروه نجران نزد پيامبر آمدند و او در مدينه بود و سيد و عاقب و ابو حنس و ابو الحرث كه نامش عبد المسيح بود با آنان بود و او رئيس آنان و اسقف‌

[١]- ملاعنه و مباهله اين است كه دو طرف همديگر را لعن و نفرين كنند كه اگر هر طرف دروغ گفته باشد دچار نفرين شود و خدا او را عذاب كند.